کتاب نامه هایی برای وقت هایی که حالت خوش نیست

بهترین مقایسه، قیاس خودِ دیروز و امروزتان است. از خودتان بپرسید آیا امروز عملکردتان، حتی اندکی، از دیروز بهتر بوده؟

این نکته را به یاد داشته باشید که ما نمی‌توانیم کسی را مجبور کنیم دوست بهتری باشد. ما فقط اختیار خودمان و انتخاب‌هایمان را داریم و برگزیدن افرادی که وقتمان را کنارشان سپری می‌کنیم، به عهدهٔ خودمان است.

اعتمادبه‌نفس یعنی حرکت روبه‌جلو باوجود همهٔ ترس‌ها و تردیدها، درحالی‌که نتیجه پیش‌بینی‌ناپذیر است و نمی‌دانید چه‌چیز انتظارتان را می‌کشد.

تنها راه التیام قلب شکسته، برداشتن قدم‌های آگاهانهٔ روبه‌جلو و یافتن راهی برای رهاکردن و شفا و تماشای خود حین پروانه‌شدن و بیرون‌زدن از پیلهٔ رنج است. راهش این نیست که در دل سیاهی بنشینید و امیدوار باشید همه‌جا خودبه‌خود روشن شود. باید برخیزید و شمعی روشن کنید تا در پرتوِ نورش، قدم‌به‌قدم از غار تنهایی‌تان بیرون بروید. شما باید خودتان، التیام را خلق کنید. با هر قدمِ روبه‌جلو به خودتان اثبات کنید که از اقتدار لازم برای رهایی از رنج امروز برخوردارید تا نهال باور و امید به فردایی روشن در دلتان شاخ‌وبرگ بدهد.

ترس از تنهایی بیشتر اوقات بهانه است، این آدم‌ها در رابطهٔ سمی می‌مانند، چون حتی از فکرکردن به گزینهٔ سوم، یعنی شروع رابطه‌ای جدید و پیش‌بینی‌ناپذیر و دردسرهای احتمالی آن می‌ترسند.

شما هم مانند هر انسان دیگری از ارزشمندی ذاتی برخوردارید، صرفِ همان چیزی که هستید و فارغ از دستاوردها یا شکست‌هایتان.

صدایی که از درونتان شما را به انزوا و تنهاکارکردن ترغیب می‌کند، معمولاً زاییدهٔ ترس است که دلیل اصلی آن چیزی جز میل غریزی‌تان برای محافظت از خود در برابر قضاوت دیگران نیست.

«رنجِ سوگ هم مانند شادیِ برخاسته از عشق، جزئی از زندگی است. شاید بهایی است که برای عشق می‌پردازیم و تاوان دل‌بستگی عمیق و وفاداری.»

‫از هر تجربه‌ای نکات مهم و آموزنده را در ذهن نگه دارید و باقیِ داستان را دور بریزید. نشخوار فکری مداوم و بازآفرینی رفتار کسی که آزرده‌تان کرده، فقط نمک روی زخمتان می‌پاشد. نگذارید تردیدی که رفتارشان به جانتان انداخته، ریشهٔ خودباوری‌تان را مثل موریانه بخورد و بپوساند.

همیشه کسی هست که در کاری بهتر از ما باشد؛ اما برتری دیگری، ارزشمندی ذاتی انسانی ما را نقض نمی‌کند. شما برای مقایسهٔ سودمند و سازنده و بهره‌مندی از فواید آن، به درون‌مایه‌ای مستحکم و امن نیاز دارید که تنها راه دستیابی به آن، باورداشتن به ارزشمندی ذاتی‌تان است، باوری که در هیچ موقعیتی سست نشود. اگر با کوچک‌ترین تردیدی در عملکردتان احساس کنید ناکافی و بی‌ارزش هستید و هرچه تلاش کنید، باز هم محکوم به شکستید، تغییر ناممکن می‌شود.

دیگران بیش از آنچه فکر می‌کنید به زندگی خود مشغول‌اند و به‌رغم تصورتان اصلاً به شما فکر نمی‌کنند.

پیش‌از طوفان، به میخ و چکش نیاز دارید تا پناهگاهی بسازید و هنگام طوفان به آن پناه ببرید؛ اما در دل تندباد، میخ و چکش به کارتان نمی‌آید و اگر کسی بگوید که بهتر بود از قبل چنین‌وچنان می‌کردید، حرف‌هایش هیچ دردی از شما دوا نخواهد کرد. در این لحظه‌ها کسی باید باشد که به چشمانتان نگاه کند و حرف‌هایی بزند که در آن دم نیاز دارید بشنوید، جمله‌هایی مثل: «من کنارت هستم. بیا با هم از این برزخ بگذریم. من راه را نشانت می‌دهم.»

بهتر است از رسانه‌های اجتماعی فاصله بگیرید و زمان بیشتری را در زندگی واقعی و با آدم‌های حقیقی بگذرانید و وقتتان را برای روابط غنی و معنادار صرف کنید.

«نارضایتی درونی به این معنا نیست که دنیا چیزی به ما بدهکار است. این احساس نشانه‌ای است که به ما هشدار می‌دهد نگرشمان به تغییری ضروری و اساسی نیاز دارد.»

«جنگیدن در بعضی نبردها حیاتی است؛ اما با مبارزه در برخی میدان‌ها فقط عمرتان را تلف می‌کنید.»

سبک دل‌بستگی اجتنابی، اختلال یا بیماری روانی نیست. این سبک مجموعه‌ای از تمایلات و الگوهای رفتاری است که در گذشته در ما شکل گرفته و تقویت شده و تا امروز راهکار مقابله‌ای ما برای مدیریت روابطمان بوده است. مهم نیست این سبک به چه دلیل و در چه محیطی به وجود آمده. هرگز نباید خودتان را از این بابت سرزنش کنید. به‌کارگیری این الگوها قطعاً زمانی مفید و سازگارانه بوده؛ اما اکنون فقط مانعی است که مسیر بهبود روابطتان را سد کرده است.

ناتوانی‌مان نشانهٔ نقص نیست. نمی‌توانیم، چون یاد نگرفته‌ایم.

تنها زمانی می‌توانید به‌جای غبطه‌خوردن، از موفقیت دیگری انگیزه بگیرید که ارزش ذاتی‌تان تحت‌تأثیر موفقیت او آسیب نبیند.

مقایسهٔ دو نفر، غیرمنصفانه و نادرست و از اساس اشتباه است.

«برتری به دیگران مایهٔ مباهات نیست؛ افتخار واقعی، برتری به خودِ دیروزتان است.»

نشخوار فکری هیچ نتیجهٔ مثبتی ندارد، هم حالتان را بدتر می‌کند و هم اضطرابتان را افزایش می‌دهد. لحظات ناخوشایند بخشی طبیعی از روابط‌اند و هرکسی به‌نوعی تجربه‌اش کرده است.

«در طلب معنای حقیقی زندگی غوطه‌ور شو. آرزوهای پوچ و بی‌ثمر را دور بریز. برای نجات خویشتن چاره‌ای بیندیش و دست‌به‌کار شو. اگر اندک دغدغه‌ای برای خود داری، این فرصت را مغتنم شمار؛ پیش‌از آنکه زمان از کف تو بگریزد.» مارکوس ارلیوس، تأملات، کتاب سوم، بخش چهاردهم

وقتی به کودکی شکلاتی می‌دهید، چشمانش از شادی برق می‌زند؛ اما اگر به کودکی که کنارش ایستاده دو شکلات بدهید، چهرهٔ کودک اول به‌سرعت تغییر می‌کند و نارضایتی از آن چیزی که در وهلهٔ اول خوشحالش کرده بود، در صورتش به‌وضوح دیده می‌شود. تمرکز بر چیزهایی که دیگران دارند و شما ندارید، سرچشمهٔ نارضایتی شدید از زندگی‌ای است که اگر مدام درحال مقایسه نبودید، از آن لذت می‌بردید.

شما باید خودتان، التیام را خلق کنید. با هر قدمِ روبه‌جلو به خودتان اثبات کنید که از اقتدار لازم برای رهایی از رنج امروز برخوردارید تا نهال باور و امید به فردایی روشن در دلتان شاخ‌وبرگ بدهد.

خشم پیامی برایتان دارد، از نیازی که برآورده نشده، از مرزی که لگدمال شده یا ارزشی که نادیده‌اش گرفته‌اند، باید به پیامش گوش دهید. به پیامش توجه کنید؛ اما اجازه ندهید رفتاری را به شما دیکته کند.

اگر برای حفظ رابطه حرف‌هایی بزنید که قلباً به آن‌ها باور ندارید، به‌نوعی به خودتان خیانت کرده‌اید. با این کار حقیقت وجودی‌تان را پنهان و نقش باب‌میل دیگری را بازی می‌کنید.

فکرکردن به کسی که می‌خواهید باشید کافی نیست، باید همان نقش را در زندگی‌تان ایفا کنید تا کم‌کم با هویتتان یکی شود

به نظرم دنیای درون ما مثل حمام بخار است که ساعتی نشستن در آن فایده‌های بسیاری دارد؛ به شرطی که بیش از حد آنجا نمانید.

«گاهی اوقات تصمیم‌های سختی که نیاز به ازخودگذشتگی، رهاکردن یا رویارویی با حقایق تلخ دارند، همان‌هایی هستند که در نهایت بیش از تصمیم‌های دیگر زندگی‌مان را متحول می‌کنند.»

از صمیم قلبم آرزو می‌کنم هرگز به این کتاب نیاز نداشته باشید.