بریده‌هایی از کتاب انگیزه

«تلاش یکی از کارهایی است که به زندگی معنا می‌بخشد. تلاش به این معناست که چیزی برای شما اهمیت دارد، چیزی برایتان مهم است و مایلید برای رسیدن به آن کاری انجام دهید. اگر مایل نبودید برای بعضی از امور ارزش قائل شوید یا برای رسیدن به آن‌ها متعهد به انجام‌دادن کاری شوید، وجودتان تهی و کم‌مایه می‌شد.»

ما ذاتاً هدف‌محوریم و با تکیه بر انگیزهٔ درونی بیشترین تلاش را برای دستیابی به اهداف خود می‌کنیم، نه این‌که فقط با استفاده از انگیزهٔ بیرونی صرفاً برای بیشینه‌سازی منافعمان بکوشیم.

انگیزهٔ نوع دوم نیز همین‌گونه است. در دل آن، دو ایدهٔ زیبا و ساده وجود دارد: پاداش‌دادن به افزایش فعالیت می‌انجامد. مجازات‌کردن به کاهش فعالیت می‌انجامد.

«کار تشکیل می‌شود از هرآنچه فرد مجبور است انجام دهد و بازی تشکیل می‌شود از هرآنچه فرد مجبور نیست انجام دهد.»

پاداش‌های «اگر  آن‌گاه» مستلزم آن است که افراد بخشی از استقلال خود را از دست بدهند.

هنگامی که نهادها ـ ازجمله خانواده‌ها، مدرسه‌ها، کسب‌وکارها و تیم‌های ورزشی ـ فقط دستیابی به اهداف خود در کوتاه‌مدت را مد نظر قرار می‌دهند و انتخاب می‌کنند رفتار افراد را کنترل کنند»، آسیب‌های بلندمدت چشمگیری به بار می‌آورند.

پاداش و مجازات غالباً می‌توانند به‌جای محدودکردن رفتار منفی، به برداشتن نظارت بر این رفتار و آزادکردن آن منجر شوند و تقلب، اعتیاد و افکار کوته‌بینانهٔ خطرناک را افزایش دهند.

پاداش‌های محسوس و عینی تأثیرات منفی چشمگیری در انگیزهٔ درونی دارند.

«ما از پاداش‌ها استفاده می‌کنیم به این امید که به منفعت افزایش انگیزهٔ فرد دیگر یا بهبود رفتار او دست یابیم، اما با این کار اغلب متحمل هزینه‌های ناخواسته و پنهانی تضعیف انگیزهٔ درونی آن فرد به فعالیت مورد نظر می‌شویم.»[۴]

اهداف، با حذف عوامل حواس‌پرتی، به ما کمک می‌کنند سخت‌تر تلاش کنیم، زمان طولانی‌تری کار کنیم و دستاوردهای بیشتری داشته باشیم.

همهٔ انگیزه‌دهنده‌های بیرونی، اهداف گسترهٔ تمرکز ما را محدود می‌کنند. به این دلیل، می‌توانند مفید باشند؛ زیرا ذهن را متمرکز می‌کنند

«پاداش‌ها اعتیادآورند؛ زیرا وقتی پاداش مشروطی پیشنهاد می‌شود، عامل، در هربار مواجهه با کاری مشابه، انتظار پاداش خواهد داشت که مالک را به دادن دوباره و دوبارهٔ پاداش وادار می‌کند.»

اگر نحوهٔ واکنش مغز افراد را مشاهده کنیم، دادن وعدهٔ پاداش پولی به افراد شباهت عجیبی به دادن کوکائین، نیکوتین یا آمفتامین به آن‌ها دارد.

دانش‌آموزانی که برای حل مسائل پول می‌گیرند عموماً مسائل آسان‌تر را انتخاب می‌کنند و بنابراین کمتر یاد می‌گیرند. [۲۵] دادن جوایز کوتاه‌مدت یادگیری بلندمدت را از بین می‌برد.

«ایده‌های پینک شایستهٔ آن است که به گوش همهٔ مردم جهان برسد. درواقع، هیئت‌مدیرهٔ شرکت‌ها با یک ساعت بیرون‌انداختن مشاوران حقوق‌بگیر خود و خواندن ماحصل مطالعات پینک به‌جای آن، می‌توانند به موفقیت دست یابند.» ـ نشریهٔ فوربز

در این کتاب نشان خواهم داد که بیشتر باورهایمان دربارهٔ انگیزه درست نیستند