کتاب قرآن از نگاه یک بی خدا

مثل والدین به یک کودک آسیب دیده یا پشیمان از کاری که کرده بگویند: نگران نباش، درست می‌شود، چیزی نیست، من بهت صدمه نمیزنم. نترس. درست می‌شود. از من هدایت خواهد آمد و اگر از آن پیروی کنید ترسی نخواهید داشت و غمگین نخواهید شد. میدانم ترسیدید، می‌دانم این‌ها برای شما جدید هست، می‌دانم سخت هست، ولی باید از آن عبورکنید ولی نگران نباشید، من با شما خواهم بود، از هدایتم پیروی کنید و غمی نخواهید داشت

وبرای من حیرت‌آور بودکه ممکن هست یک خدایی باشه که بگذارد چنین بلاهایی سرکودکان بیاید.

معنای زندگی بخشش هست. معنای زندگی کمک به دیگران هست. تا وقتی چیزی برای ارائه داری حتی کوچک، فقیر نیستی، ثروتمند هستی.

از اول چرا انسان را خلق می‌کنی وقتی بسیارمخرب وخشن وگناهکار وغیره هست. خدا پاسخش به سوال را این‌طور شروع می‌کند که ببینید. ظرفیت‌های عقلی بالاتری دارد. انسان ظرفیت‌های عظیمی دارد درمقایسه با بقیه موجودات اطرافش

اگر می‌توانست بهترخلق کند چرا بدتر خلق کرد؟ سوتی داد؟ ازکنترلش خارج شد؟ به ما می‌گفتند خدا بر همه چیز تواناست، پس چطور این‌طور شد؟

خدا به فرشتگان گفت به‌راستی جانشینی که منظور آدم هست درزمین می‌گمارم. فکر کردم نه برای این آدم رو در زمین نگذاشتی! بلکه به عنوان تنبیه بود! مرتکب گناه شد، تنبیهش کردی، فرستادی زمین، از اول که برای این خلقش نکردی که بذاریش روی زمین بلکه برای تنبیه فرستادیش زمین. ولی این چیز دیگری می‌گوید.

قرآن پژوه غربی معروف به نام هانری لِمِنس گفته: قرآن چنان تأکیدی بر عقل دارد که انگار بی ایمانی فقط عقب ماندگی ذهنی هست. ناتوانی استفاده از آن، مثل یک بیماری در ذهن، یک مریضی ذهنی است. چنین تأکیدی روی عقل دارد. یک شرق

وقتی ما به کس دیگری رحم می‌کنیم، رحمت خدا از طریق ما به آن فرد می‌رسد و طی لحظاتی ما کمی از رحمت بی‌انتهای خدا را مثل یکی از احساسات خود تجربه می‌کنیم و بقیه حضور خدا را ازطریق ما حس می‌کنند

محبت بدون انتخاب چه هست؟ محبت عملی هست که داخلش انتخاب می‌کنید که به کسی کمک کنید، وقتی گزینهٔ کمک نکردن را هم داشته باشید

خدا چرا اجازه بلا و مصیب در دنیا را می‌دهد؟ چرا از همان اول ما را داخل بهشت نگذاشت؟ چرا ما را گناهکار و عصیانگر خلق کرد؟ چرا از همان اول ما را مثل فرشته‌ها خلق نکرد که داخل بهشت باشیم و او بتواند دوستمون داشته باشد همه مارا، نه فقط بخشی از ما را؟

خدا نمی‌توانست یه موجود باکمال تر خلق کند؟

قرآن تأکید می‌کند روی خواندن، نوشتن، ارتباط، توانایی‌های عقلی انسان، به‌خصوص طوری که دراین آیه بیان شده. ویژ گی مخصوص انسان که متفاوتش می‌کند.

قرآن می‌گوید حتی شیطان هم کارکردی دارد برای رشد ما

فکرکردم انسان‌ها با عذابی که در انتظارشان هست دوست می‌شوند؟ دوستان آتش؟ آیا انسان‌ها خودشان دارند دنبال عذاب آخرت خودشان می‌روند؟

عقل. در قرآن چنان تأکید قوی‌ای روی عقل شده که فکر می‌کنید نویسنده باور بزرگی به فلسفه و عقل دارد. هیچ ذهن دینی دیگر در تاریخ اینطور نیست.

قرآن چنان تأکیدی بر عقل دارد که انگار بی ایمانی فقط عقب ماندگی ذهنی هست.

فکرمی‌کردم آیا رنج لازم هست؟ رنج‌های ما چه کارکردی می‌توانند داشته باشند؟

یک بیان معروفی از پیامبر که درود بر او باد هست که گفته وقتی که مومن پایش را در بهشت می‌گذارد و از او می‌خواهند که همه سختی‌هایی که روی زمین کشیده را به یاد بیاورد، چیزی یادش نمی‌آید. اما وقتی کسی که خدا را انکار می‌کرده درآن دنیا مواجه می‌شود با چیزی که آنجاست؛ ازش می‌خواهند که همه لذت‌ها و افراط‌هایش و همه چیزهایی که دنبالش بوده را به یاد بیاورد، آن هم چیزی را به یاد نمی‌آورد پس در هردو صورت مثل یک رخداد مبهم و دور می‌ماند.

این آیه را خواندم. انقدرعصبانی شدم که نزدیک بود قرآن را بندازم: به راستی انسان را در رنج خلق کردیم!!! چی؟؟ به راستی انسان را در رنج خلق کردیم. ما را در رنج خلق کردی؟ ما را خلق کردی که سختی بکشیم؟ ما ساخته شدیم که با سختی مواجه بشیم؟ فکرم به موضوع عوض شد. آیا ما جفت وجور شدیم که با سختی‌ها مواجه بشیم؟ آیا با سختی کشیدن رشد می‌کنیم؟ آیا با رنج رشد می‌کنیم؟ آیا سختی‌ها نقش عمده‌ای دارند در پرورش و پیشرفت و رشد ما؟ این‌طور که بهش فکر کردم، گفتم: بله! البته!

به مکالمات با خدا و شیطان در قرآن نگاه کنید. خدا همیشه همه چیز را تحت تسلط دارد. شیطان در قرآن موجود به نسبت ضعیفی هست. در فرهنگ‌های دیگر قدرت‌های زیادی برایش متصوّر هستند ولی در قرآن آیه بیست ودو ابراهیم می‌گوید: من قدرتی برشما نداشتم. من دعوتتان کردم. شما پذیرفتید

خب. قرآن از بشریت چه انتظاراتی دارد؟ این قدر واضح هست که از این چیزهایی هست که ممکن هست همین‌طوری بخوانی و از رویش رد بشوید و متوجه نشوید چون خدا انتظار دارد که آنان‌ها ایمان بیاورند و عمل صالح انجام بدهند. چی؟ ایمان و عمل صالح؟؟ خب. قسمت ایمان‌اش را می‌فهمم. اگر می‌خواهی با خداوند رابطه داشته باشی باید ایمان یا باور داشته باشی. نمی‌شود وجود خدا را منکر بود و با او رابطه داشت ولی عمل صالح چطور؟ چه ربطی به برقراری ارتباط با خداوند دارد؟ چرا درست‌کار ما را خلق نکرد؟ ولی حالا این به کنار، عمل صالح یا کار درست چه ربطی به رابطه ما با خداوند دارد؟

در ذهنم این دو فهرست را تصورکردم. کیفیت هایی که خدا می‌خواهد ما خود را در آن‌ها رشد بدهیم و صفاتی که خداوند در قرآن با آن‌ها توصیف شده است. بلافاصله نکته را فهمیدم. این‌که نویسنده دارد چه به ما می‌گوید. چون نویسنده به ما می‌گوید: آره عقل شما هرگز برخداوند احاطه پیدا نمی‌کند ولی رشد می‌کنید و محبت و عشق را یاد می‌گیرید و در توانایی یادگیری و ابراز محبت رشد می‌کنید.

اگر من یک موز بخورم و پوستش را پرت کنم درخیابان، بعد یک دزد که می‌خواهد از یک پیرزن دزدی کند، رویش سُر بخورد و بیفتد. این حرکت پوست موز انداختن من، یک محبت به آن پیرزن به حساب نمی‌آید چون انتخابی نکردم که این کار را بکنم. کار محبت آمیز نیاز به انتخاب دارد. و عقل و هوش هم نیاز دارد چون وقتی به کسی روی می‌آورید برای محبت کردن، در ذهن خودتان می‌سنجید که چه‌قدر می‌خواهید هزینه کنید برای کمک

برای عدم استفاده از عقل و استدلال هست که آدم‌ها بی‌ایمان می‌شوند یا ایمان‌های غلط پیدا می‌کنند.

یک قرآن پژوه غربی معروف به نام هانری لِمِنس گفته: قرآن چنان تأکیدی بر عقل دارد که انگار بی ایمانی فقط عقب ماندگی ذهنی هست.

هرچه بیشتر در بخشندگی رشد کنید، بیشتر می‌توانید مغفرت خداوند را تجربه ودریافت کنید و الغَفّار را درک کنید که خدا است.

هرچه بیشتر در توانایی خود برای مراقبت از دیگران بیشتر تجربه می‌کنید، درک می‌کنید که خداوند مراقب همه موجودات هست. با عقل به این‌ها نمی‌رسید. با تجربه به آن‌ها می‌رسید.

وقتی که مومن پایش را در بهشت می‌گذارد و از او می‌خواهند که همه سختی‌هایی که روی زمین کشیده را به یاد بیاورد، چیزی یادش نمی‌آید. اما وقتی کسی که خدا را انکار می‌کرده درآن دنیا مواجه می‌شود با چیزی که آنجاست؛ ازش می‌خواهند که همه لذت‌ها و افراط‌هایش و همه چیزهایی که دنبالش بوده را به یاد بیاورد، آن هم چیزی را به یاد نمی‌آورد

رقابت برای زیاد شدن دنیایی شما را غافل کرد ولی نه خواهید دانست بعد از مرگ را [می‌گوید] سپس خواهید دانست

گاهی حسرت می‌خورم که مثل بیشتر شما نیستم که دریک خانواده مسلمان به دنیا آمده باشم چون آن‌طوری دین‌داری راحت‌تر می‌شد برای مسلمان‌های جوان یا حتی پیری مثل من. می‌دانید این‌طوری حتی قبل از اینکه قرآن را بردارید بدون اینکه متوجه باشید کلی چیز درباره تاریخ دین وسنت‌هایش بلد هستید. بخش بزرگی از درک شما ازقرآن و قرائت شما تحت تأثیراین هست که چطور بزرگ شدید.