بریده‌هایی از کتاب قرآن از نگاه یک بی خدا

مثل والدین به یک کودک آسیب دیده یا پشیمان از کاری که کرده بگویند: نگران نباش، درست می‌شود، چیزی نیست، من بهت صدمه نمیزنم. نترس. درست می‌شود. از من هدایت خواهد آمد و اگر از آن پیروی کنید ترسی نخواهید داشت و غمگین نخواهید شد. میدانم ترسیدید، می‌دانم این‌ها برای شما جدید هست، می‌دانم سخت هست، ولی باید از آن عبورکنید ولی نگران نباشید، من با شما خواهم بود، از هدایتم پیروی کنید و غمی نخواهید داشت

وبرای من حیرت‌آور بودکه ممکن هست یک خدایی باشه که بگذارد چنین بلاهایی سرکودکان بیاید.

خدا به فرشتگان گفت به‌راستی جانشینی که منظور آدم هست درزمین می‌گمارم. فکر کردم نه برای این آدم رو در زمین نگذاشتی! بلکه به عنوان تنبیه بود! مرتکب گناه شد، تنبیهش کردی، فرستادی زمین، از اول که برای این خلقش نکردی که بذاریش روی زمین بلکه برای تنبیه فرستادیش زمین. ولی این چیز دیگری می‌گوید.

خدا نمی‌توانست یه موجود باکمال تر خلق کند؟

اگر می‌توانست بهترخلق کند چرا بدتر خلق کرد؟ سوتی داد؟ ازکنترلش خارج شد؟ به ما می‌گفتند خدا بر همه چیز تواناست، پس چطور این‌طور شد؟

قرآن تأکید می‌کند روی خواندن، نوشتن، ارتباط، توانایی‌های عقلی انسان، به‌خصوص طوری که دراین آیه بیان شده. ویژ گی مخصوص انسان که متفاوتش می‌کند.

قرآن می‌گوید حتی شیطان هم کارکردی دارد برای رشد ما

فکرکردم انسان‌ها با عذابی که در انتظارشان هست دوست می‌شوند؟ دوستان آتش؟ آیا انسان‌ها خودشان دارند دنبال عذاب آخرت خودشان می‌روند؟

عقل. در قرآن چنان تأکید قوی‌ای روی عقل شده که فکر می‌کنید نویسنده باور بزرگی به فلسفه و عقل دارد. هیچ ذهن دینی دیگر در تاریخ اینطور نیست.

قرآن چنان تأکیدی بر عقل دارد که انگار بی ایمانی فقط عقب ماندگی ذهنی هست.

فکرمی‌کردم آیا رنج لازم هست؟ رنج‌های ما چه کارکردی می‌توانند داشته باشند؟

یک بیان معروفی از پیامبر که درود بر او باد هست که گفته وقتی که مومن پایش را در بهشت می‌گذارد و از او می‌خواهند که همه سختی‌هایی که روی زمین کشیده را به یاد بیاورد، چیزی یادش نمی‌آید. اما وقتی کسی که خدا را انکار می‌کرده درآن دنیا مواجه می‌شود با چیزی که آنجاست؛ ازش می‌خواهند که همه لذت‌ها و افراط‌هایش و همه چیزهایی که دنبالش بوده را به یاد بیاورد، آن هم چیزی را به یاد نمی‌آورد پس در هردو صورت مثل یک رخداد مبهم و دور می‌ماند.