کتاب مورنو و روش سایکودرام

ما پژواکی از اطرافیان خودمان هستیم.

مورنو (۱۹۴۶ الف) می‌نویسد: «بنابراین، سایکودرام را می‌توان علمی دانست که «حقیقت» را با استفاده از روش‌های نمایشی کاوش می‌کند.»

همه ما تجربه انجام یک گفتگوی درونی با خودمان را داریم. کارگردان می‌تواند از طریق گفتگوی پروتاگونیست با همزاد، به این گفتگوی درونی، تظاهری بیرونی ببخشد. من اغلب می‌گویم: "این خود شماست. می‌خواهید چه چیزی در این مورد به خودتان بگویید؟ " همچنین می‌توان برای نشان دادن نقش‌ها یا احساسات متضاد، از دو یا چند همزاد که هر کدام نمایانگر موقعیتی متضاد هستند، کمک گرفت.

همه ما تجربه انجام یک گفتگوی درونی با خودمان را داریم. کارگردان می‌تواند از طریق گفتگوی پروتاگونیست با همزاد، به این گفتگوی درونی، تظاهری بیرونی ببخشد. من اغلب می‌گویم: "این خود شماست. می‌خواهید چه چیزی در این مورد به خودتان بگویید؟ " همچنین می‌توان برای نشان دادن نقش‌ها یا احساسات متضاد، از دو یا چند همزاد که هر کدام نمایانگر موقعیتی متضاد هستند، کمک گرفت.