بریده‌هایی از کتاب چطوری با زندگی برقصیم، نه بجنگیم

در دنیایی که همواره به ما می‌گوید باید بیشتر و بهتر باشیم، شاید مهم‌ترین چیزی که باید یاد بگیریم، این است که خودمان را همان‌طور که هستیم بپذیریم.

فنلاند. اینجا نگرش مثبتی نسبت به شکست دارن. تازه یه روز مخصوص دارن به نام "روز بین‌المللی شکست" که هر سال تو ۱۳ اکتبر جشن می‌گیرن. هدفشون اینه که به مردم بگن: "آقا، شکست بخشی از زندگیه، ازش درس بگیر!" خیلی باحاله که تو این روز، همه به شکست‌هاشون فکر می‌کنن و با لبخند میگن "خوب، چقدر یاد گرفتم!"

تو فرهنگ آمریکایی، شکست یه چیزی عادی و بخشی از مسیر موفقیت حساب میشه. مثلاً اگه تو آمریکا کسی شکست بخوره، بقیه با خودشون می‌گن: "خب، یه تجربه شد برای بعدی!" مخصوصاً تو کارآفرینی که اگه شکست نخوری، انگار هنوز هیچی یاد نگرفتی.

یه مطالعه تو دانشگاه کمبریج هم نشون داده که آمریکایی‌ها نسبت به اروپایی‌ها بیشتر تحمل شکست دارن و معمولاً دلشون می‌خواد به آدمای شکست‌خورده یه فرصت دیگه بدن. خلاصه اینکه یه جورایی عاشق فرصت دوم هستن!

بذارید رک بگم: تلفن‌های هوشمند و شبکه‌های اجتماعی بیشتر از اینکه به نفعمون باشن، حواس‌مون رو پرت می‌کنن!

یکی از بزرگ‌ترین مشکلات ما اینه که وقتی شکست می‌خوریم، سریع داغون می‌شیم و خودمون رو سرزنش می‌کنیم. اما تو فرهنگ‌هایی مثل آمریکا و فنلاند، شکست نه تنها ترسناک نیست، بلکه یه فرصت برای یادگیریه. توی این جوامع به مردم یاد می‌دن که شکست یه راهی برای بهتر شدن و رشد کردنه. اگه ما هم به خودمون و دیگران یاد بدیم که اشتباه کردن بخشی از زندگیه، می‌تونیم راحت‌تر با احساسات منفی کنار بیاییم.