بریده‌هایی از کتاب درختان جنگل مسموم

طاقت آدمیزاد چاهی نیست که بخواهی سنگ توی آن پرتاب کنی تا عمقش را بفهمی.

هیچ‌چیز به اندازهٔ حماقت تو خیال اطرافیانت رو راحت نمی‌کنه، درنیک! مردم از آدم‌های باهوش می‌ترسن. ادای احمق‌ها رو دربیار.

برای ساختن شادی باید هزار دروغ به خودت بگویی، ولی برای از بین بردن غم فقط کافی است با یک حقیقت کنار بیایی.

آدم‌هایی که به جادووجنبل و رمل و اسطرلاب متوسل می‌شوند در سطحی از حماقت به سر می‌برند که هنوز علم بشر نتوانسته مترومعیاری برای اندازه‌گیری‌اش پیدا کند.

همیشه کسی که دنبال منفعت رفته از کسی که دنبال مصلحت رفته موفق‌تر بوده.

توی قصه‌ها دو قماش آدم هست: آدم‌بدها و آدم‌خوب‌ها. ولی توی واقعیت سه دسته آدم هست: آدم‌خوب‌ها، آدم‌بدها، آدم‌بدترها. گاهی آدم‌خوب‌ها برای این‌که آدم‌بدها را شکست بدهند با آدم‌بدترها هم‌قسم می‌شوند.

توی قصه‌ها دو قماش آدم هست: آدم‌بدها و آدم‌خوب‌ها. ولی توی واقعیت سه دسته آدم هست: آدم‌خوب‌ها، آدم‌بدها، آدم‌بدترها. گاهی آدم‌خوب‌ها برای این‌که آدم‌بدها را شکست بدهند با آدم‌بدترها هم‌قسم می‌شوند.

خاطره چیز غریبی است. موقعی که می‌سازی‌اش نمی‌فهمی. چیزی نیست که به دلِ خودت بسازی. تو می‌سازی‌اش، ولی خودش ساخته می‌شود. بعد، مثل شراب، هر چه بیش‌تر سال می‌خورد، گیراتر می‌شود. روزگار به مرادت باشد، رنگی‌ترش می‌کند. روزگار به مرادت نباشد… کمرت را می‌شکند

خوبی این دنیا این است که اگر باهوش باشی می‌فهمی چه چیزی را باید تغییر بدهی. بدی‌اش هم این است که هیچ‌وقت نمی‌توانی مطمئن باشی با این تغییر چه چیزهای دیگری ممکن است تغییر کنند.

همیشه کسی که دنبال منفعت رفته از کسی که دنبال مصلحت رفته موفق‌تر بوده.

اگر بد بوده، برای همه بد بوده. ظلم علی‌السویه هم عین عدالت است.