کتاب آخرین موومان

همه‌چیز سرشار حیات است و حتی مرگ هم ایدهٔ زنده‌هاست. تا وقتی آدم بتواند تصورش کند، وجود ندارد.

اولین اندیشه‌ها ساده و بی‌آلایش‌اند، آخرین‌شان هم همین‌طور؛ فقط در این میان است که همه‌چیز گم می‌شود.

دربارهٔ موسیقی نمی‌شه حرف زد. هیچ زبانی برای توصیفش وجود نداره. موسیقی‌ای که بشه توضیحش داد به درد لای جرز می‌خوره.

"جناب مدیر، کار دیگه‌ای هست که بتونم براتون انجام بدم؟" "آره. بندازم تو دریا." "چی فرمودید؟ فکر کنم درست متوجه امرتون نشده‌م." "اشکالی نداره. برام یه چایی دیگه بیار."

"تا حالا کسی بهت گفته چه‌قدر زود می‌تونی دل آدم‌ها رو بشکنی؟"

شاید در ویرانی و بلاتکلیفی چیزی شبیه به شادی و آسودگی هست؛ دست‌کم موقتی.

آدمی باید به چیزهایی گوش دهد، بنشیند و بدون خستگی کار کند؛ این تنها راز موفقیت است.

"تو هیچ‌وقت درکم نمی‌کنی. اصلاً نمی‌خوای من رو بفهمی."

هیچ‌چیز روی زمین نمی‌تواند تا همیشه ادامه داشته باشد، هیچ‌چیز جاودان و ابدی نیست، و هیچ‌چیز زیر سایهٔ سرنوشت پنهان نخواهد ماند.

حق با آلما بود، مالر هیچ‌وقت او را ندیده بود. مالر همان‌قدر بی‌اعتنا نگاهش کرده بود که آدم‌ها گلدانی را نگاه می‌کنند.