مرحوم کربلایی احمد تهرانی نقل میکند؛ روزی جناب شیخ رجبعلی خیاط به من فرمودند:
«در عالم معنا، روح خواجه حافظ شیرازی را مشاهده کردم که بسیار منبسط بود.
خواجه حافظ شیرازی رو به من کرده و گفت: من یکی از غزلهایم را در وصف ماه منیر بنیهاشم حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام سرودم. و از این امر خیلی خوشحالم. پرسیدم کدام غزل و او شروع به خواندن کرد:
شاه شمشادقدان، خسرو شیریندهنان
که به مژگان شکند قلب همه صفشکنان
مست بگذشت و نظر بر منِ درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرینسخنان...
... با صبا در چمن لاله، سحر میگفتم
که شهیدان کهاند این همه خونینکفنان
گفت حافظ، من و تو مَحرم این راز نهایم
از می لعل حکایت کن و شیریندهنان