کتاب شرلی

قول در برابر قول‌ـ قلبت در ازای قلبم

اگر یک چیز وجود داشته باشد که من از آن متنفرم همین قضیه ازدواج است. منظورم ازدواج به معنای مبتذل و پیش پا افتاده آن است. احساسات محض. دو احمقِ گدا توافق می‌کنند فقرشان را با هم تقسیم کنند، مزخرف است!

قحطی و گرسنگی مفاهیمی چون غرور ملّی را پوچ و بی‌معنا کرده بود.

«عموجان، شما همیشه با لحنی استهزاآمیز دربارهٔ ازدواج حرف می‌زنید. به‌نظرتان آدم‌ها نباید ازدواج کنند؟» ‫«عاقلانه‌ترین کار این است که آدم‌ها ازدواج نکنند، مخصوصاً زن‌ها.» ‫«همه ازدواج‌ها شکست می‌خورند؟» ‫«میلیون‌ها ازدواج شکست می‌خورند. اگر همه صادقانه اعتراف کنند همین است.» ‫«همیشه وقتی از شما می‌خواهند مراسم عقد کسی را برگزار کنید منقلب می‌شوید، چرا؟» ‫«چون هیچ کس دوست ندارد در حماقت محض دیگران شریک شود.»

‫«با یک زن سن و سال‌دار ازدواج می‌کنی؟» ‫«کنار جاده سنگ بشکنم بهتر از این است.» ‫«من هم همین‌طور. زن زشت می‌گیری؟» ‫«نه، من از زشتی متنفرم و از زیبایی شاد می‌شوم.»

زندگی بی‌عشق برای دخترک بسیار کسل‌کننده بود.

زندگی بی‌عشق برای دخترک بسیار کسل‌کننده بود. ‫کرولاین در دل گفت: «بهتر است اگر نمی‌توانم آدم خوبی باشم، دست کم عاقل باشم.»