بریده‌هایی از کتاب حتی اگر نباشی

حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت چونان‌که التهابِ بیابان سراب را

دلم خون است، می‌دانی برادر دلم خون است، از این می‌نویسم

دگر این دل سرِ ماندن ندارد

دارم هوای گریه خدایا بهانه‌ای!

طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی دوباره پلک دلم می‌پرد، نشانهٔ چیست؟ شنیده‌ام که می‌آید کسی به مهمانی کسی که سبزتر است از هزار بار بهار کسی، شگفت کسی، آن‌چنان که می‌دانی

دردا و حسرتا که ز بیگانه هم ربود در این میانه گوی ستم، آشنای ما

رها کن اندکی آیینه‌ها را دمی بنگر درون سینهٔ خویش