بریده‌هایی از کتاب بچه آهو

آدم‌ها هیچ‌وقت تماماً از این جهان محو نمی‌شوند، تا وقتی کسی به یادشان باشد به زندگی ادامه می‌دهند؛

چرا توی مدرسه این طرز فکر احمقانه را یاد می‌دادند که همیشه در قبال کار خیر پاداشی درخور دریافت خواهیم کرد؟ آدم همه‌چیز را جدی می‌گیرد، با جدیت می‌چسبد به کاری که انجام می‌دهد و به امیدهایش دل می‌بندد، آن‌وقت هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

به‌جای صورت، تعدادی نقاب دارم که به صورت می‌زنم. صبح به یک شکلم، طی روز به‌شکلی دیگر و شب هم باز شکلی دیگر.

آدم‌ها هیچ‌وقت تماماً از این جهان محو نمی‌شوند، تا وقتی کسی به یادشان باشد به زندگی ادامه می‌دهند

«آینده...» اصلا چیزی نبود که دلم بخواهد بسازمش. به‌قدر کافی مسائل و اموری از گذشته‌ام داشتم که به وحشتم می‌انداختند. «آینده!»

به خشم و غضبی که یه‌دفعه دچارش می‌شم فکر کن، به حالت‌های روانی‌ای که نمی‌تونم کنترلشون کنم؛ چون دوستم داری سعی کن بفهمی درونم چیزی هست که نمی‌تونم درباره‌ش حرف بزنم؛

به‌جای صورت، تعدادی نقاب دارم که به صورت می‌زنم. صبح به یک شکلم، طی روز به‌شکلی دیگر و شب هم باز شکلی دیگر.

چرا توی مدرسه این طرز فکر احمقانه را یاد می‌دادند که همیشه در قبال کار خیر پاداشی درخور دریافت خواهیم کرد؟ آدم همه‌چیز را جدی می‌گیرد، با جدیت می‌چسبد به کاری که انجام می‌دهد و به امیدهایش دل می‌بندد، آن‌وقت هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

ولی من هیچ‌وقت آن‌طور که عاشق تو شدم به کسی دل نبستم. وقتی کسی عاشقم می‌شود، صورتش و حرکات دست‌ها و بدنش را زیرنظر می‌گیرم؛ چیزی که برایم اهمیت دارد شکل و شمایل و ژست و حالات آدم‌هاست‌ـ‌ـ‌ـ‌لرزش دست، باز شدن دهان؛ خیلی به حرف‌ها توجه نمی‌کنم، ولی همیشه به صورت نگاه می‌کنم.

آدم‌ها هیچ‌وقت تماماً از این جهان محو نمی‌شوند، تا وقتی کسی به یادشان باشد به زندگی ادامه می‌دهند