کتاب جاماندگان

بخوانید و بخوانید و غم شخصیت‌ها را لمس کنید. شاید در گوشه‌ای از داستان، درون یکی از شخصیت‌های اصلی یا فرعی، خودتان یا کسی را بیابید که عزیزش می‌دارید.

چون غم و دردی که درون ماست، محدود نیست و بدن و ذهن ما همیشه درحال تولید غم و درد بیشتریه.

می‌دونم همه‌تون دارین درد می‌کشین؛ وگرنه بعدازظهر شنبه اینجا نمی‌بودین. ازتون می‌خوام بذارین در آغوش بگیرمتون و دردتون رو ازتون دور کنم."

دیگر خودش را بابت چیزهایی که از کنترلش خارج بود، سرزنش نمی‌کرد. یاد گرفته بود به خودش یادآوری کند: تصمیم خودش بود. کسی مجبورش نکرده بود.

چون غم و دردی که درون ماست، محدود نیست و بدن و ذهن ما همیشه درحال تولید غم و درد بیشتریه.