کتاب مثل همیشه

درازمدت فقط مجموعه‌ای از کوتاه‌مدت‌هاست که باید با آن‌ها کنار آمد.

درختی که سریع رشد می‌کند، زود می‌پوسد و بنابراین فرصتی برای پیرشدن ندارد. تعجیل موجب تعطیل است.

خبر خوب مرگ‌هایی است که اتفاق نیفتاده است، بیماری‌هایی که به آن‌ها مبتلا نشده‌اید، جنگ‌هایی که هرگز اتفاق نیفتاده است، تراژدی‌هایی که از آن‌ها اجتناب شده و بی‌عدالتی‌هایی که از آن‌ها جلوگیری شده است. این برای مردم سخت است که تصورشان کنند، چه برسد به مقایسهٔ آن‌ها با اخبار بد.

«آینده بسیار شبیه حال است. فقط دورتر است.»

«ذهنی که با تجربهٔ جدید فراخ شده باشد، هرگز نمی‌تواند به ابعاد قبلی بازگردد.»

ناراضی‌ترین مردم جهان کسانی هستند که در مناطق ساحلی جهان مانند ساحل جنوبی فرانسه، نیوپورت و پالم اسپرینگز و پالم بیچ هستند: هر شب مهمانی، هر عصر بازی گلف، حرافی، کم‌فکری، بی‌هدفی، بی‌عملی.

گونه‌ای که تکامل می‌یابد تا در یک چیز بسیار خوب شود، در چیزی دیگر آسیب‌پذیر می‌شود

یک کتاب بسیار بیشتر از چیزی است که نویسنده نوشته است. هرچیزی است که می‌توانید تصور کنید و آن را تفسیر کنید.

هرچه انعطاف‌پذیری بیشتری داشته باشید، کمتر نیاز دارید بدانید در آینده چه اتفاقی می‌افتد.

به‌راحتی می‌توان تاریخ را بررسی کرد و گفت: «ببین، اگر دوام بیاوری و نگاه بلندمدت داشته باشی، همه‌چیز درست می‌شود و زندگی ادامه خواهد یافت»، غافل از اینکه ترمیم ذهنیت‌ها سخت‌تر از بازسازی ساختمان‌ها و اصلاح سیستم مالی است.

«ریسک چیزی است که بعداز تصور اینکه به همه‌چیز فکر کرده‌اید، جا می‌ماند.»

علت اصلی مشکلات این است که در دنیای امروز، نادان‌ها سرتاپا یقین و اطمینان‌اند و دانایان سراسر شک‌وتردید.

درد علامت پیشرفت است که به شما می‌گوید درحال پرداخت هزینهٔ گریزناپذیر ورود به مرحلهٔ بعد هستید.

روزی فهمیدم دربارهٔ آدم‌هایی که به آن‌ها حسادت می‌کنم، حق ندارم وجوه دل‌خواه زندگی‌شان را انتخاب کنم. نباید بگویم ظاهر فیزیکی فلانی را، پول فلانی را و شخصیت فلانی را می‌خواهم. باید کل شخصیت آن آدم را قبول داشته باشم. آیا حاضریم واقعاً مانند آن شخص باشیم با تمام واکنش‌هایش، خواسته‌هایش، خانواده‌اش، دیدگاهش راجع‌به زندگی، سطح شادکامی‌اش و تصویری که از خودش دارد؟ اگر حاضر نیستیم هر ۲۴ ساعت در هر ۷ روز هفته از زندگی او و ۱۰۰ درصدِ موجودیت و شخصیتش را بپذیریم، غبطه و رشک و حسادت به او هیچ توجیهی ندارد.

جیم کری می‌گوید: «فکر می‌کنم همه باید ثروتمند و مشهور شوند و هر کاری که آرزویش را داشتند، انجام دهند تا متوجه شوند خوشبختی در این نیست.»

چیزی که مدت‌هاست معتقدم درست است و وقتی به آن دقت می‌کنم مدام جلب توجه می‌کند، این است: افرادی که به‌طرزی غیرعادی در یک چیز خوب‌اند، در چیزی دیگر به‌طور غیرعادی بدند. گویی مغز تا جایی ظرفیت دانش و احساسات را دارد که یک مهارت غیرطبیعی، عرصه را برای سایر بخش‌های شخصیتی تنگ می‌کند.

بیشتر چیزهای عالی در زندگی، از عشق گرفته تا شغل و ثروت، ارزش خود را از دو چیز به دست می‌آورند: شکیبایی و دیریابی.

این ایده که آنچه نمی‌بینیم ممکن است هرچیزی را که باور داریم رد کند، به ذهنمان خطور نمی‌کند.»

پیش‌بینی‌ها براساس رفتار مردم است، نه براساس رویدادهای خاص.

برای آمادگی سرمایه‌گذاری کنید، نه برای پیش‌بینی

فکر می‌کنی درد و غمت در تاریخ جهان بی‌سابقه است؛ اما بعد که کتاب می‌خوانی، نظرت عوض می‌شود. کتاب‌ها به من آموختند چیزهایی که بیشتر زجرم می‌دادند، همان چیزهایی هستند که مرا با تمام افرادی که زنده بوده‌اند یا تابه‌حال زنده‌اند، مرتبط می‌کند

سادگی نشان بارز حقیقت است. ما باید بیشتر به این نکته دقت کنیم. البته پیچیدگی همچنان جذابیت کاذب خودش را دارد. وقتی برای مخاطب دانشگاهی چنان ساده سخنرانی می‌کنید که از آغاز تا پایان شفاف و روشن است، احساس می‌کند گول خورده است. حقیقت تلخ این است که پیچیدگی خریدار بیشتری دارد.

اگر به سرطان مبتلا نشوید، ممکن نیست از سرطان بمیرید.

در دنیایی که مدام تغییر می‌کند، تغییر ذهنیت شما نه‌تنها سودمند، بلکه ضروری می‌شود. اما تغییر عقیده سخت است؛ چون فریب‌دادن خود برای باور دروغ بسیار ساده‌تر از اعتراف به اشتباه است.

اکونومیست، نشریه‌ای که آن را تحسین می‌کنم، پیش‌بینی سال آینده را هر ژانویه منتشر می‌کند. در شمارهٔ ژانویهٔ ۲۰۲۰ چیزی از کووید ۱۹ ننوشته است. در شمارهٔ ژانویهٔ ۲۰۲۲ چیزی از حملهٔ روسیه به اوکراین ننوشته است. این انتقاد نیست. غیرممکن بود هر دو رویداد شناسایی شود؛ درحالی‌که موضوعات نشریه ماه‌ها قبل‌از انتشار تنظیم و برنامه‌ریزی شده بود. اما نکته اینجاست: بزرگ‌ترین اخبار، بزرگ‌ترین خطرات و پُرپیامدترین رویدادها همیشه چیزی است که نمی‌بینیم در کمین است.

یک درس بزرگ از تاریخ این است که بفهمیم چقدر از وقایع جهان به نخی بند است.

ناسا احتمالاً برنامه‌محورترین سازمانی است که تاکنون وجود داشته است. کسی به‌صورت شانسی و با امید به بهترین حالت‌ها به ماه نمی‌رود. برای هر ریسک محتملی سه برنامهٔ متفاوت تنظیم شده است.

اینکه پول خوشبختی می‌آورد، مثل این است که دارو درمان می‌آورد: مفید است اگر درست استفاده شود، مضر است اگر نادرست استفاده شود و فاجعه است اگر به‌قدر کفایت موجود نباشد.

در طول جنگ جهانی دوم، روزنامه‌ای با یک سرباز امریکایی که نامش فاش نشد، مصاحبه کرد. سرباز در پاسخ به این سؤال که هنگام مبارزه به چه‌چیزی فکر می‌کرده، پاسخ داد: «امیدوار بودم یادم باشد که بترسم و احتیاط کنم؛ چون بهترین راه برای اشتباه‌نکردن و زنده‌ماندن است.»

راهکار در هر زمینه‌ای، از امور مالی گرفته تا مشاغل و روابط، این است که بتوانید از مشکلات کوتاه‌مدت جان سالم به در ببرید تا بتوانید به‌اندازهٔ کافی برای لذت‌بردن از رشد بلندمدت به آن ادامه دهید. مانند فردی بدبین پس‌انداز کنید و مانند فردی خوش‌بین سرمایه‌گذاری کنید. مانند فردی بدبین برنامه‌ریزی کنید و مانند فردی خوش‌بین رؤیاپردازی کنید.