بریده‌هایی از کتاب جادوی ذهن

«دیگر درحال غرق شدن در اقیانوس نبودم! یاد گرفته بودم که بر امواجی که همیشه در حال خروش هستند، سوار شوم؛ انرژی مثبت مثل جریانی سیل‌آسا به سمتم می‌آمد و به من نیرو می‌داد».

هنگامی که ما آگاهانه توجهمان را به‌سمت اهداف مطلوبمان معطوف می‌کنیم، آن اهداف برای مغز مهم می‌شوند. شیوهٔ تثبیت اهداف ازطریق فرایندی به نام «برچسب‌گذاری ارزشی» انجام می‌شود، روشی که مغز برای تصمیم‌گیری دربارهٔ مسئله‌ای ارزشمند به کار می‌برد و طی آن، تعیین می‌کند که چه‌چیزی به‌اندازهٔ کافی مهم است تا در عمیق‌ترین سطوح ضمیر ناخودآگاه حک شود.

به عبارت دیگر، حس فاعلیت ما داستانی است که مغزمان دربارهٔ تجربه‌هایمان برای ما تعریف می‌کند. وقتی داستانی که مغز برای ما تعریف می‌کند این باشد که قدرت انجام کارهای لازم برای بهبود اوضاعمان را نداریم، دل‌سرد می‌شویم و انگیزه‌مان را از دست می‌دهیم؛ اما وقتی داستان به ما القا کند که توانایی عمل‌کردن براساس خواسته‌هایمان را داریم، احساس قدرت و اعتمادبه‌نفس و کمال می‌کنیم.

هنگامی که هدف در ضمیر ناخودآگاهمان جای‌گذاری شود، مغز مانند سگی شکاری عمل می‌کند که به دنبال فرصت‌هایی برای تحقق آن در واقعیت است و تمام نیروی ذهن آگاه و ناخودآگاه ما را پشت این جست‌وجو قرار می‌دهد. وقتی فرصت‌های مدنظر سر راهمان قرار می‌گیرند، متوجه آن‌ها می‌شویم، به آن‌ها واکنش نشان می‌دهیم و اقدامات لازم را برای پیشبرد هدفمان انجام می‌دهیم.

احساسات مثبت سیستم‌های پاداش مغز را فعال می‌کنند و در نتیجه باعث می‌شوند قطب‌نمای درونی روی هدفمان تنظیم شود. آن‌ها همچنین به ما کمک می‌کنند خود را از زندان الگوهای قدیمی رها کنیم که در محیط و اعمال گذشته‌مان شکل گرفته‌اند. یکی از راه‌های مؤثر برای نشان‌دادن ارزش یک هدف به ضمیر ناخودآگاه، مرتبط‌کردن آن با یک احساس مثبت قوی است که در زمان حال تجربه می‌شود.

در یونان باستان، فیلسوف آریستیپوس تعلیم می‌داد که هدف زندگی تجربه حداکثر لذت است و خوشبختی مجموع لحظات لذت‌بخش است؛ درحالی‌که ارسطو معتقد بود احساس رضایت در انجام‌دادن کارهایی است که واقعاً ارزش انجام‌دادن دارند.

آنچه می‌خواهید همیشه آن چیزی نیست که نیاز دارید. کسانی که به دیگران آسیب می‌زنند، اغلب کسانی هستند که بیشترین آسیب را دیده‌اند.

اولین قدم در تجلی موفق این است: خود را از این باور جدا کنید که منبعی خارجی برای حل مشکلاتتان وجود دارد. پس از آن است که این منبع خارجی در زندگی‌تان تجلی می‌یابد.

به کسی تبدیل شوید که دوست دارید به او کمک کنید

هنگامی که داشت دوباره برای آزمون آماده می‌شد، برای خودش نامه‌هایی نوشت و در آن‌ها به خودش تبریک گفت: یکی برای نمره بالایی که می‌گرفت و دیگری برای پذیرفته شدن در دانشکده پزشکی. حالا هر وقت یکی از نامه‌ها را برمی‌داشت تا بخواند، تکنیک‌های تجسم و آرامش را با همدلی عمیق خود برای انسان‌های رنج‌کشیده‌ای که قادر به درمانشان می‌شد، ترکیب می‌کرد و دوباره احساسات عمیق ارتباط، خدمت و شادی را تجربه می‌کرد.

تجاربی که حجم وسیعی از احساسات مثبت را به ارمغان می‌آورند؛ خواه تصور شوند یا به یاد آورده شوند، به ضمیر ناخودآگاه می‌آموزند که توجه کند. آزادشدن انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند دوپامین و سروتونین توجه مغز را جلب می‌کند و سپس ضمیر ناخودآگاه آماده می‌شود تا تجربه‌های مشابهی را در واقعیت جست‌وجو کرده و با انعطاف‌پذیری آن‌ها را دنبال کند.

مثالی خارق‌العاده ازاین‌دست، فعال‌شدن عضلات میانی گوش ماست که برای شنیدن ظرافت‌های صدای انسان طراحی شده است. همان‌طور که محققانِ نظریهٔ عصب واگِ پشتی کشف کرده‌اند، صدای انسان فقط زمانی به گوش ما خاص به نظر می‌رسد که احساس امنیت کنیم. وقتی در حالت ستیز، گریز یا فریز هستیم، گوش‌های ما فقط روی فرکانس‌های بالا و پایین تمرکز می‌کنند؛ زیرا این فرکانس‌ها نزدیک‌شدن شکارچیان را نشان می‌دهند. به عبارت دیگر، فقط زمانی می‌توانیم واقعاً صدای انسان دیگری را بشنویم که احساس حمایت‌شدن و امنیت داشته باشیم.

وقتی یک در بسته می‌شود، به دنبال درِ باز دیگری می‌گردم؛ اینکه چطور قرار است هدفم تجلی یابد، به من ارتباطی ندارد. من فقط می‌توانم از قدرت درونی‌ام استفاده کنم و امیدوار باشم بهترین اتفاق ممکن رخ دهد. وقتی گمراه می‌شوم، دوباره با قطب‌نمای درونی‌ام ارتباط برقرار می‌کنم تا مرا به‌سمت قدم بعدی هدایت کند. این فرایند به‌خودی‌خود برایم بسیار آرامش‌بخش است و ترس و اضطرابم را کاهش می‌دهد.

.» من هم این طرز رفتار متکبرانه را به تمام تعاملاتم وارد می‌کردم و در حقیقت خودم را از ارتباط واقعی با دیگران محروم کرده بودم. هرچه بیشتر تمرین کردم با خودم کنار بیایم و حس خوبی به خودم داشته باشم، متوجه شدم که بیشتر با دیگران هماهنگ می‌شوم و واقعاً حرف‌هایشان را درک می‌کنم

رهاکردن توقعات و آزادسازی جادو هیچ‌چیز مهمی یک‌شبه به وجود نمی‌آید؛ حتی انگور و انجیر هم برای رسیدن به زمان نیاز دارند. اگر الان از من یک انجیر بخواهید، به شما می‌گویم صبور باشید. اول باید به درخت اجازه دهید شکوفه بدهد، سپس میوه بدهد، سپس باید صبر کنید تا میوه برسد. اپیکتتوس