کتاب پاسخ منفی است

خوشحال بودن به‌اندازه‌ای که ممکن است تصور کنید، سخت نیست. بخش سختِ ماجرا این است که خوشحال باقی بمانید.

«در اینترنت دنبال کسی که دقیقاً شبیه شما باشد نگردید. به دنبال کسی باشید که شبیه شما نیست. عشق این نیست که هرگز دعوا نکنید. عشق این است که همیشه آشتی کنید.»

او حق داشت. عشق به تنهایی قدرت کافی ندارد. اما کینه؟ کینه می‌تواند دنیا را تغییر دهد.

آدما چقدر دوست دارن چیزی باشن، هر چیزی

حالا، شاید خواننده‌ای بیچاره پیدا شود که با چرندیاتی مثل «اممم، خب در واقع، انسان‌ها موجودات اجتماعی هستند!» اعتراض کند. شاید هم حق با او باشد. اما بیش‌تر از هر چیز، انسان‌ها در طول تاریخ نشان داده‌اند که موجوداتی نیازمند درمان هستند. و آیا شما، خوانندهٔ عزیز، می‌دانید دلیل این همه نیاز به درمان چیست؟ ‫این‌که با دیگران سر و کار داریم.

مهم‌تر از همه، مردم باید در اینترنت وانمود کنند که خوشحالند تا دیگران با مقایسهٔ خودشان، احساس ناراحتی بیش‌تری کنند.

«فکر می‌کنم... شاید... حالا خودم بیش‌تر قدر خودمو بدونم.

او نمی‌خواهد دشمن بسازد، اما حتی از آن مهم‌تر، نمی‌خواهد چیزی بدتر از دشمن داشته باشد: دوست.

او فقط خوشحال است. حتی کار سختی هم نکرده است. تنها چیزی که باعث ناراحتی اکثر انسان‌ها می‌شود را حذف کرده است: دیگران. هر چیزی که آن‌ها بخواهند، پاسخش «نه» است.

خوشبختی برای لوکاس بسیار ساده است: همه چیزهایی که از قبل دارد، منهای انسان‌ها.

چه مرگشان است مردم؟ اگر کسی بخواهد با دیگری ارتباط بگیرد، قطعاً راه متمدنانه این است که ایمیل بفرستد، یا حتی بهتر: اصلاً ارتباط نگیرد!

بیش‌تر از هر چیز، انسان‌ها در طول تاریخ نشان داده‌اند که موجوداتی نیازمند درمان هستند. و آیا شما، خوانندهٔ عزیز، می‌دانید دلیل این همه نیاز به درمان چیست؟ این‌که با دیگران سر و کار داریم. هیچ‌کس به این خاطر که دیروز روی یک صندلی راحتی نشسته، یک پیتزای عالی خورده، یک لیوان نوشیدنی خوب نوشیده و یک فیلم خیلی بامزه دیده، به درمان نیاز پیدا نمی‌کند. و این دقیقاً همان چیزی است که لوکاس همیشه انجام می‌دهد.

و البته او حق داشت. عشق به تنهایی قدرت کافی ندارد. اما کینه؟ کینه می‌تواند دنیا را تغییر دهد.

«من... متخصص نیستم. ولی فکر می‌کنم بیش‌تر آدمایی که می‌خوان خوشحال باشن، سعی می‌کنن چیزایی رو به زندگی‌شون اضافه کنن. درحالی‌که شاید واقعاً باید چیزی رو حذف کنن.»

گاهی چیزی که مردم بیش از هر چیز دیگری نیاز دارند، نسخه‌ای برای یک استراحت است.

: موضوع این نیست که لوکاس از آدم‌ها متنفر است. بلکه او فقط واقعاً از بودن در جایی که آدم‌ها نیستند لذت می‌برد. او در کارِ گروهی هم خوب عمل می‌کند، البته اگر گروهش کمتر از دو نفر باشد.

«دلم برای آشتی کردن تنگ شده. دلم برای دعواها، غر زدنا، بحث کردنا و ناراحت شدن از تفاوت‌هامون تنگ نشده، ولی برای آشتی کردن... دلم تنگ شده. انگار وقتی اتفاق میفته، دوباره همدیگه رو انتخاب می‌کنیم.»

چه وحشتناک! یک توده زباله درست وسط پیاده‌روی تمیز ما! کدام جنایتکار چنین کار نفرت‌انگیزی انجام می‌دهد؟ البته شهروندان خوب، دُرست‌کار و ازخودگذشته‌ای مثل ما هرگز چنین توده‌ای از زباله را آغاز نمی‌کنند! ولی... خب... اگر توده از قبل آن‌جا باشد... شاید اضافه کردن یک تکه زبالهٔ کوچک ما چندان تفاوتی ایجاد نکند؟

باهوش بودن بدترین چیزی است که در جامعهٔ مدرن می‌توان بود. همیشه فقط به معنای کار بیش‌تر است.

بشریت یک نظام دارد. اما لوکاس؟ او فقط خوشحال است. حتی کار سختی هم نکرده است. تنها چیزی که باعث ناراحتی اکثر انسان‌ها می‌شود را حذف کرده است: دیگران. هر چیزی که آن‌ها بخواهند، پاسخش «نه» است.

او به‌سرعت به سراغ کامپیوترش می‌رود، گروه فیس‌بوکی فرشتگان وجود ندارند! را باز می‌کند و می‌نویسد: «من، فرشته، اعلام می‌کنم که این تودهٔ زبالهٔ بیرون خانه‌ام را به عنوان اثبات قدرت‌های فرشته‌ای‌ام ایجاد کرده‌ام! شما هرگز نمی‌توانید این توده را از بین ببرید، چون از بین رفتنِ توده، ثابت می‌کند که من فرشتهٔ واقعی نیستم!» و البته او حق داشت. عشق به تنهایی قدرت کافی ندارد. اما کینه؟ کینه می‌تواند دنیا را تغییر دهد. خیلی زود خیابان پر از افرادی می‌شود که ساعت‌ها و ساعت‌ها داوطلبانه زباله‌ها را جمع می‌کنند، فقط برای این‌که ثابت کنند فرشته‌ها وجود ندارند. هیچ‌کس جرأت نمی‌کند به آن‌ها بگوید که این دقیقاً شبیه کاری است که فرشته‌ها انجام می‌دهند.

باهوش بودن بدترین چیزی است که در جامعهٔ مدرن می‌توان بود. همیشه فقط به معنای کار بیش‌تر است.

آدما چقدر دوست دارن چیزی باشن، هر چیزی.

«من... متخصص نیستم. ولی فکر می‌کنم بیش‌تر آدمایی که می‌خوان خوشحال باشن، سعی می‌کنن چیزایی رو به زندگی‌شون اضافه کنن. درحالی‌که شاید واقعاً باید چیزی رو حذف کنن.»

«دلم برای آشتی کردن تنگ شده. دلم برای دعواها، غر زدنا، بحث کردنا و ناراحت شدن از تفاوت‌هامون تنگ نشده، ولی برای آشتی کردن... دلم تنگ شده. انگار وقتی اتفاق میفته، دوباره همدیگه رو انتخاب می‌کنیم.»

برای لحظه‌ای کوتاه، لوکاس فکر می‌کند این حس عجیبی که دارد، یک تب است. شاید سرما خورده؟ ولی بعد می‌فهمد که چیزی بسیار، بسیار بدتر است. این همدلی است.

در قلب‌های خود آشغال جمع نکنید. اگر اجازه ندهید دیگران شما را ناراحت کنند، می‌توانید خودتان را خوشحال کنید

مردم باید در اینترنت وانمود کنند که خوشحالند تا دیگران با مقایسهٔ خودشان، احساس ناراحتی بیش‌تری کنند.

زنِ پیراهن سبز، با صدایی لرزان از اشتیاق، اعتراف می‌کند: «خب، داشتم فکر می‌کردم که... این‌قدر سریالای خوب رو تنهایی دیدم که دلم برای تماشای یه سریال بد با خانواده‌م تنگ شده.»

ممکن است حالا از دهانتان بپرد: «خب، پس عشق چی، لوکاس؟ عاشق شدن؟ آن احساسی که قبل از عشق، دنیایت سیاه و سفید بود و پس از عاشق شدن، آن آدم، تمام رنگ‌های دنیای تو است؟» لوکاس اگر مجبور باشد -که خوشبختانه نیست- احتمالاً جواب می‌دهد: «تا حالا این عشق برای شما چطور پیش رفته، خوانندهٔ عزیز؟ به جای عاشق شدن، تا حالا امتحان کرده‌اید که اصلاً این کار را نکنید؟ واقعاً کلی وقت صرفه‌جویی می‌شود.»