کتاب یومی و نقاش کابوس

شرایط عجیب بود؛ اما مجبور بودند باهم از آن گذر کنند. آسیب روحی با حضور دیگران کم نمی‌شود؛ اما اگر بدانی که فرد دیگر درک می‌کند، گذر کردن از آن راحت‌تر است.

این یک نوع جدید از بی‌حوصلگی برای نقاش بود. بی‌حوصلگی از دودلی کسی که صدها کار برای انجام دارد و هیچ‌کدام خوشایند نیستند، نبود. کسالتی قدیمی و مستبدانه بود، از آن مدل‌هایی که به خاطر انتخاب نداشتن در جامعه بر سرت آوار می‌شود. جایی که زمان فراغت " گناه" شناخته شده و "مجال" کلمه‌ای بود که فقط برای توانگران استفاده می‌شد.

بعد احساس شرمندگی کرد. چون احساس گناه دوستان زیادی دارد و آدرسشان را دم دست می‌گذارد تا سریع احضارشان کند.

بیشتر مشکلاتش در زندگی تقصیر خودش بود و به‌جای اینکه تلاشی برای درست کردنشان کند، بین فریب دادن خود و دلسوزی بی‌فایده برای خودش در نوسان بود.

از اینکه لیون هیچ‌وقت چیزی را که می‌خواست نمی‌گفت و به‌جای آن اجازه می‌داد که قصدش از کلمات سرد بیرون بچکد متنفر بود. خلاصه‌ای از رفتاری کاملاً رئیس‌مابانه.

یک شوخی قدیمی می‌گوید چیزهای گم‌شده معمولاً درجایی هستند که آخر از همه به سراغشان می‌روید؛ اما چیزی در مورد خاطرات نمی‌گوید. وقتی خاطرات را از دست بدهید، از آن چیزهایی است که حتی نمی‌دانید باید دنبالش بگردید.

بااین‌حال، باید یاد بگیرید که داستان را (و کاری که با شما کرده) و فردی که آن را برایتان تعریف کرده، جدا کنید.

این هنر بود. چیزی که دستگاه با وجود توانایی در جزئیات فنی هیچ‌وقت نمی‌توانست درک کند. چون هنر در مورد کاری است که با ما می‌کند و همیشه همین‌طور خواهد ماند. به آن کسی که هنر را شکل داده و کسی که آن را تجربه می‌کند.