بریده‌هایی از کتاب رویاهای مدفون

اینکه گاهی ترس رو به دلت راه بدی چیز بدی نیست. ترس حدومرز رو به یادت می‌آره، بهت نشون می‌ده از چه خط قرمزهایی نباید عبور کنی... که چه درهایی رو باید بسته نگه‌داری

فهمیدم چقدر مهمه که تو رو به‌عنوان خودت بشناسن و نه به‌عنوان کسی که تظاهر می‌کنی هستی. فراموش کرده بودم دیده شدن، حتی با وجود همهٔ کم‌وکاستی‌ها چه حس خوبی داره. می‌خواستم منو ببینی

کسی متوجه قدرت رؤیا نیست، نه در عالم خواب و نه در عالم بیداری، مگر اینکه امکانش از او گرفته شود.

گاهی برخی چیزها پیش از ساخته‌شدن باید ازهم‌گسسته شوند تا بشود آن‌ها را به چیزی مستحکم‌تر تبدیل کرد.

اینکه گاهی ترس رو به دلت راه بدی چیز بدی نیست. ترس حدومرز رو به یادت می‌آره، بهت نشون می‌ده از چه خط قرمزهایی نباید عبور کنی... که چه درهایی رو باید بسته نگه‌داری.

گاهی کابوس‌ها مسخره هستن؛ اما بیشتر اوقات... درونی‌ترین رازها و خصوصیاتمون رو افشا می‌کنن. امیالمون، ترس‌هامون، خواسته‌ها و نقشه‌هامون رو. حتی گذشته‌مون.

کابوس‌ها معمولاً بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف افراد را نمایان می‌کردند، خواب‌ها دَر به روی قلب، ذهن، روح و رازها می‌گشودند.

کسی متوجه قدرت رؤیا نیست، نه در عالم خواب و نه در عالم بیداری، مگر اینکه امکانش از او گرفته شود.

نفرین شب ماه نو چنان در زندگی‌هایمان اثر داشت که تصور زندگی در دنیایی که کابوس‌هایش هیچ قدرتی در برابرمان نداشته باشند برایم تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید؛