کتاب ۱۱.۲۲.۶۳

خانه، تماشای برخاستن ماه روی سرزمین گسترده و خفته و داشتن کسی بود که بتوانی او را صدا بزنی تا باهم به نظارهٔ آن در پشت پنجره بنشینید. خانه جایی است که با دیگران می‌رقصی و زندگی به همین رقصیدن است.

بیل عزیز... قلبت مشکل داره. باید فوراً پیش دکتر بری، وگرنه دیگه خیلی دیر می‌شه. شاید فکر کنی که این یه شوخیه؛ اما نیست. شاید با خودت بگی که من از چیزی خبر ندارم. همون‌قدر از این موضوع باخبرم که تو خبر داری فرانک دانینگ خواهرت کلارا و خواهرزاده‌ات رو کشته. لطفاً حرفم رو باور کن و برو پیش دکتر! از طرف یک دوست

همان‌طور که می‌رفتم نصیحتی قدیمی را به خودم یادآوری کردم: به پشت سرت نگاه نکن، هیچ‌وقت به عقب نگاه نکن. آدم‌ها چند بار این جمله را پس از یک تجربهٔ بسیار خوب یا بسیار بد به خودشان می‌گویند؟ به گمانم اکثر اوقات... و این نصیحت معمولاً نادیده گرفته می‌شود.

«زندگی شیرین‌تر از اینه که بدون جنگیدن از دستش بدی، این‌طور فکر نمی‌کنید؟»

برای بیشتر ما آدم‌ها، فکر می‌کنم پذیرفتن اشتباه آسان‌تر از پذیرفتن حماقت است.

فیلسوف‌ها و روانشناسان ممکن بود سر موضوع اینکه چه چیزی واقعی است یا نه بحث کنند؛ اما بیشتر ما آدم‌ها که زندگی عادی داریم می‌دانیم و بافت دنیای اطرافمان را پذیرفته‌ایم.

وقتی زمان از دست می‌رود، هرگز نمی‌توانید آن را پس بگیرید.