کتاب لیلی و مجنون

من گم شده‌ام مرا مجویید

گر صبر کنی به صبر بی‌شک دولت به تو آید اندک اندک دریا که چنین فراخ روی است پالایش قطره‌های جوی است

او در غم یار و یار ازو دور دل پر غم و غمگسار از او دور

ور زانکه شکر نمی‌فروشید در دادن سرکه هم مکوشید

چون گرگ بره ز میش بربود فریاد شبان کجا کند سود

دهقان منگر که دانه ریزد آن بین که ز دانه دانه خیزد ۲۸۵۵ آن نخل که دارد این زمان خار فردا رطب تر آورد بار

آسوده که رنج بر ندارد از رنجوران خبر ندارد

خشگار گرسنه را کلیچ است با سیری نان میده هیچ است

آیینه ز خوب و زشت پاک است این تعبیه خانه‌زای خاک است

دل را به کسی چه بایدت داد کاو ناوردت به سالها یاد او بی تو چو گل تو پای در گل او سنگ دل و تو سنگ بر دل گر با تو حدیث او بگویند رسوایی کار تو بجویند زهریست به قهر نفس دادن کژدم زده را کرفس دادن

منصوبه‌گشای بیم و امید میراث ستان ماه و خورشید محراب نماز بت‌پرستان قندیل‌سرای و سرو بستان

پرکندگی از نفاق خیزد پیروزی از اتفاق خیزد

این فاخته رنج برد در باغ چون میوه رسید می‌خورد زاغ

با اینهمه جورها که رانی هم قوت جسم و قوت جانی بیداد تو گرچه عمرکاه است زیبایی چهره عذرخواه است آن را که چنان جمال باشد خون همه کس حلال باشد

آن کاو خود را کند فراموش یاد دگران کجا کند گوش

سگ صلح کند به استخوانی ناکس نکند وفا به جانی

عاقل به اگر نظر ببندد زان گریه که دشمنی بخندد دانا به اگر نیاورد یاد زان غم که مخالفی شود شاد