کتاب لیلی و مجنون

من گم شده‌ام مرا مجویید

گر صبر کنی به صبر بی‌شک دولت به تو آید اندک اندک دریا که چنین فراخ روی است پالایش قطره‌های جوی است

او در غم یار و یار ازو دور دل پر غم و غمگسار از او دور

ور زانکه شکر نمی‌فروشید در دادن سرکه هم مکوشید

آسوده که رنج بر ندارد از رنجوران خبر ندارد

خشگار گرسنه را کلیچ است با سیری نان میده هیچ است

آیینه ز خوب و زشت پاک است این تعبیه خانه‌زای خاک است

دل را به کسی چه بایدت داد کاو ناوردت به سالها یاد او بی تو چو گل تو پای در گل او سنگ دل و تو سنگ بر دل گر با تو حدیث او بگویند رسوایی کار تو بجویند زهریست به قهر نفس دادن کژدم زده را کرفس دادن

منصوبه‌گشای بیم و امید میراث ستان ماه و خورشید محراب نماز بت‌پرستان قندیل‌سرای و سرو بستان

پرکندگی از نفاق خیزد پیروزی از اتفاق خیزد