بریده‌هایی از کتاب آلمان

واژه «دویچ» به معنای آلمانی، اولین بار در قرن هشتم میلادی برای نامیدن زبان رایج در بخش شرقی دره رود ماین به کار رفت. علاوه بر آلمان که در زبان آلمانی آن را دویچلاند می‌نامند، زبان آلمانی زبان بومی کشورهای اتریش و لیختن اشتاین و بخش بزرگی از سویس، شمال ایتالیا و مناطق مرزی لوگزامبورگ، بلژیک و فرانسه نیز هست. گروه‌های اقلیت آلمانی در ایالات متحده، لهستان، رومانی و اتحاد شوروی سابق نیز به این زبان صحبت می‌کنند. آنچه در زبان آلمانی منحصر به فرد است، وجود «اوم‌لاوت» است که از دو نقطه که روی بعضی حروف صدادار گذاشته می‌شود، تشکیل شده است و باعث تغییر تلفظ این حروف می‌شود. برای تلفظ حروف صداداری که این علامت روی آن‌ها قرار می‌گیرد باید لب‌ها را جمع و دهان را گرد کرد.

گویش معمول و معیار زبان آلمانی هوخ اشپراخه (زبان فصیح) نام دارد و بیش‌تر مردم نیز به همین زبان سخن می‌گویند. در بعضی مناطق روستایی به گویش‌ها و لهجه‌های مختلفی که از زبان معیار مشتق شده‌اند، صحبت می‌شود. معمولاً از روی لهجه و گویش یک فرد می‌توان فهمید که اهل کجاست. گویش‌ها ممکن است بسیار متفاوت باشند؛ مثلاً یک باواریایی ممکن است صحبت‌های شخصی را که اهل ایالت مکلنبورگ ـ پومرانی غربی است، در صورتی که با گویش محلی سخن بگوید، درک نکند وبالعکس. زبان آلمانی فصیح از زمانی که مارتین لوتر، اصلاحگر دینی، در قرن شانزدهم میلادی به ترجمه کتاب مقدس به زبان آلمانی پرداخت، به کار رفت. امروزه از هر ده کتابی که در جهان منتشر می‌شود، یکی به زبان آلمانی نوشته شده است. کتاب‌هایی که به زبان آلمانی ترجمه می‌شوند، از تمام کتاب‌هایی که به سایر زبان‌ها برگردانده شده‌اند، بیش‌تر است.

امروزه از هر ده کتابی که در جهان منتشر می‌شود، یکی به زبان آلمانی نوشته شده است. کتاب‌هایی که به زبان آلمانی ترجمه می‌شوند، از تمام کتاب‌هایی که به سایر زبان‌ها برگردانده شده‌اند، بیش‌تر است.

آلمانی‌ها علاوه بر این که ملت کتابخوانی هستند، به وقت‌شناسی و منظم بودن نیز معروفند. آن‌ها هم در تجارت و هم در روابط اجتماعی انتظار دارند که دیگران هم وقت‌شناس باشند و در قرارهای قبلی سرِ وقت حاضر شوند. آلمان‌ها برخلاف ایتالیایی‌ها که آسوده‌خاطرتر و تابع اَمیال آنی هستند، بر ثبت یادداشت و حفظ اسناد و مدارک به طور دقیق و روزانه اصرار دارند.

طی چند قرن بعدی، هنگامی که امپراتوری روم رو به افول گذاشت، قبایل گوناگون در مناطق مختلفی که امروزه اروپای مرکزی و شرقی از جمله آلمان را تشکیل می‌دهند، سکونت یافتند. از این میان می‌توان فرانک‌ها، ساکسون‌ها، سوابیایی‌ها و باواریایی‌ها را نام برد که هر یک فرمانروای خود را داشتند. در خارج از حوزه‌ای که امروزه آلمان خوانده می‌شود سه قبیله وحشی و هراس‌انگیز ــ ویزیگوت‌ها، واندال‌ها و هون‌ها ــ بارها به مرزهای امپراتوری گسترده روم حمله کردند.

به تدریج مردم در روستاها گرد هم آمدند و در این مراکز تولید صنایع دستی به شکوفایی رسید. فروش محصولات صنایع دستی باعث شد تا در آلمان طبقه بازرگانان ظهور کند. کسانی که برای ورود به عرصه تجارت نیاز به قرض کردن پول داشتند معمولاً نزد یهودیان که در جوامع آن زمان به این ویژگی شهرت داشتند، می‌رفتند. چون یهودیان در قبال پولی که به افراد قرض می‌دادند بهره می‌گرفتند ــ که ظاهرا بهره زیادی هم بود ــ یهودیان مورد خشم مردم بودند. به این دلیل یهودیان که می‌دیدند از جامعه آلمانی طرد شده‌اند، از اوایل قرن یازدهم، در کنار هم و در محله‌های جداگانه‌ای به نام «گِتو» زندگی می‌کردند.