واژه «دویچ» به معنای آلمانی، اولین بار در قرن هشتم میلادی برای نامیدن زبان رایج در بخش شرقی دره رود ماین به کار رفت. علاوه بر آلمان که در زبان آلمانی آن را دویچلاند مینامند، زبان آلمانی زبان بومی کشورهای اتریش و لیختن اشتاین و بخش بزرگی از سویس، شمال ایتالیا و مناطق مرزی لوگزامبورگ، بلژیک و فرانسه نیز هست. گروههای اقلیت آلمانی در ایالات متحده، لهستان، رومانی و اتحاد شوروی سابق نیز به این زبان صحبت میکنند. آنچه در زبان آلمانی منحصر به فرد است، وجود «اوملاوت» است که از دو نقطه که روی بعضی حروف صدادار گذاشته میشود، تشکیل شده است و باعث تغییر تلفظ این حروف میشود. برای تلفظ حروف صداداری که این علامت روی آنها قرار میگیرد باید لبها را جمع و دهان را گرد کرد.