بریده‌هایی از کتاب سامورایی

قوانین کلی تعظیم کردن بدین ترتیب است که هر نجیب‌زاده یا صاحب مقامی از طبقۀ فرودست باید به نجیب‌زاده و صاحب مقام از طبقه‌ای بالاتر تعظیم کند، و نجیب‌زاده‌هایی که از گروهی خاص هستند باید به نجیب‌زاده‌های دیگری که از همان گروهند و ثروت بیش‌تری دارند تعظیم کنند.

که اگر مثلاً یک کشاورز، بازرگان، هنرپیشه، یا یک بزهکار در راه به سامورایی‌ای برخورد کند نه‌تنها باید تعظیم کند بلکه بی‌درنگ باید پیشانی‌اش را در گل فرو کند و این گل باید بر پیشانی‌اش باقی بماند تا سامورایی و اطرافیانش عبور کنند، و وقتی صدای آن‌ها قطع شد می‌تواند آن را پاک کند.

گذشته از این‌ها، اِدو آن‌قدر بااهمیت‌تر و باشکوه‌تر از پایتخت امپراتور کیوتو است (به قسمت‌های بعدی نگاه کنید) که بعضی‌ها آن را «توکیو» (پایتخت شرقی) خوانده‌اند. این اندیشۀ جالبی است، ولی من گمان ندارم که دوام آورَد.

تنها موضوع برخورنده‌ای که احتمالاً از بیگانگان (مخصوصاً انگلیسی‌ها) ممکن است ببینید بوی نامطبوع آن‌هاست.

پرسش: فرماندهم قصد دارد مرا به کام مرگی مسلّم و قطعی بفرستد. من باید چه کنم؟ پاسخ: به کام مرگِ مسلّم بروید.

برای یک سامورایی راستین شلیک کردن با تفنگ زشتی و خشونتی است وصف‌ناپذیر.