کتاب احتضار اروس

بحران عشق بیشتر از آنکه ملهم از فراوانیِ دیگران باشد زاییدهٔ فرسایشِ دیگری است. این فرسایش دارد در تمامِ سپهرهای زندگی رخ می‌دهد؛ نتیجهٔ منطقی‌اش خودشیفته‌سازیِ هردم افزونِ خود است.

جامعهٔ مصرفی در تقلاست تا دیگربودگیِ بی‌مکان را به نفعِ تفاوت‌های -دگرجایی- مصرف‌شدنی از میان بردارد. تفاوت، برخلاف دیگربودگی، ایجابی است. اما امروز در همه جا سلبیت دارد ناپدید می‌شود. همه چیز مسطح و تخت می‌شود تا به قالب ابژهٔ مصرف درآید.

عشق فی‌الواقع تجربهٔ رادیکالِ وجودِ دیگری است، چه بسا رادیکال‌ترین شکل آن.

سوژهٔ افسرده‌خودشیفته هیچ قابلیتی برای نتیجه ندارد. بدون نتیجه، همه چیز منحل می‌شود و به‌شکل ابهام درمی‌آید. اتفاقی نیست که تزلزل یا غیرقطعی بودن (Unentschlossenheit) -ناتوانی در اتخاذ تصمیم یا پایان دادن به هر چیزی (die Unfähigkeit zum Ent-Schluss)- سمپتوم یا نشانهٔ افسردگی است. افسردگی وجه مشخصهٔ زمانهٔ ماست؛ به یمنِ گشودگی و عدم محدودیت افراطی، قابلیتِ بستن و نتیجه گرفتن از میان رفته است.