بریده‌هایی از کتاب جزیره پنگوئن ها

ولی آناتول فرانس با کمک طنز، انسان را شکل مسخ شده پنگوئن‌های قطبی می‌داند، و در این انتخاب البته هدفی معین داشته است. به‌راستی که سینه‌های ستبر و شکم برآمده این مرغان بی‌آزار ـ که در سردترین نقاط زمین دور از هیاهوی انسان‌ها زندگی می‌کنند ـ و طرز راه رفتن متکبرانه و «کله‌های پوکشان» چقدر به آدمیان مغرور شبیه است و روش اجتماع و اشارات مبهم و نجوای آنان تا چه اندازه به فرزندان آدم همانند است!

آنان که تولید کنندهٔ مایحتاج زندگی هستند، فاقد آنند اما کسانی که اصلاً در تولید دخالتی ندارند همه نوع نعمت را به حد وفور دارا هستند.

«چون در حضوری از تو می‌گریزم و چون از نظر دوری کو به کو تو را می‌جویم...»