بریده‌هایی از کتاب تئوری عشق (خلاصه کتاب)

اگر افرادی که اولین برخوردهای زندگی را با آن‌ها داشته‌ایم (والدین و اعضای خانواده) که تأثیر بسیار زیادی بر رشد اولیه و تکامل لیمبیک مغز دارند، خودشان از لحاظ عاطفی رشد نکرده باشند، ما نیز مشکلات عاطفی آن‌ها را به ارث خواهیم برد؛ زیرا خواه‌ناخواه در رفتارشان با ما نیز پر از نقص رفتار می‌کنند و ما هم که تنها منبع یادگیریمان آن‌ها هستند، شبیه آن‌ها عمل خواهیم کرد. به این ترتیب است که از نسلی به نسل بعد، برخی از رفتارها مانند بی‌مهری یا بی‌بندوباری انتقال پیدا می‌کند.

تجربیات مختلف به ما این توانایی را می‌دهند تا احساس ایدئال دلبستگی را بسازیم. در طول زندگی، این ایدئال تعیین می‌کند که چطور دلبسته شویم، چگونه عاشق شدن را تجربه کنیم و چرا یکی را بیشتر از دیگری دوست داریم و احساسمان به او بیشتر است! دلبستگی نیاز اصلی رشد عاطفی ما است و درنهایت، تجربیات و خاطرات ما در طول زندگی و به‌خصوص کودکی هستند که شکل روابط‌مان در آینده را شکل می‌دهند.

ما می‌توانیم عاشق کسی باشیم که عاشق ما نیست، اما دوست داشتن همیشه متقابل است. هر فردی در چنین رابطه‌ای خود را با شخص مقابل هماهنگ کرده و تا جایی که شخصیت اصلی خودش تغییر نکند، شخصیت و رفتارش را متناسب با دیگری تعدیل می‌کند. علاوه‌بر این، علاقه بالغانه به‌معنای شناخت عمیق از یکدیگر است. چطور زمانی که کسی را نمی‌شناسید می‌توانید او را دوست داشته باشید؟

عشق و احساس دوست داشتن و دلبستگی، هیچ منشائی به‌غیر از هورمون‌های مغزی خودمان و انتقال‌دهنده‌های عصبی آن ندارند. با سروتونین شروع می‌کنیم. سروتونین انتقال‌دهنده‌ای عصبی است که آن را با نام هورمون «شادی» نیز می‌شناسیم. این هورمون باعث تسکین اضطراب و از بین رفتن افسردگی و احساسات مشابه می‌شود. در برخی از افراد، سروتونین حتی می‌تواند اثرات و ضربه‌های روحی ناشی از احساس غم، اندوه یا دلشکستگی را در زمان از دست دادن فردی که دوستش داشتیم کاهش دهد. افزایش سطح سروتونین با استفاده از داروهای ضدافسردگی، مانند «پروزاک» می‌تواند به افرادی که در روابط خود ناراضی هستند، اما مدام ترس از دست دادن دارند کمک کند. این دارو آن‌ها را از این احساس رها می‌کند و باعث می‌شود که بتوانند رابطه ناسالم خود را تمام کنند.

روابطی که ما در کودکی تجربه کرده‌ایم، ذهن عاطفی ما را شکل داده و به شدت بر روابط بزرگسالی‌مان تأثیر می‌گذارد. اگر افرادی که اولین برخوردهای زندگی را با آن‌ها داشته‌ایم (والدین و اعضای خانواده) که تأثیر بسیار زیادی بر رشد اولیه و تکامل لیمبیک مغز دارند، خودشان از لحاظ عاطفی رشد نکرده باشند، ما نیز مشکلات عاطفی آن‌ها را به ارث خواهیم برد؛ زیرا خواه‌ناخواه در رفتارشان با ما نیز پر از نقص رفتار می‌کنند و ما هم که تنها منبع یادگیریمان آن‌ها هستند، شبیه آن‌ها عمل خواهیم کرد. به این ترتیب است که از نسلی به نسل بعد، برخی از رفتارها مانند بی‌مهری یا بی‌بندوباری انتقال پیدا می‌کند.