ابزارهای تولید در انحصار افراد ثروتمند و پولدار قرار دارند و افرادی که فاقد ابزارهای تولیدند باید کار خود را برای تأمین معیشت خود بفروشند. علاوه بر این، مالکان ابزارهای تولید محصولات تولیدشده به وسیلۀ نیروی کار را در اختیار خود دارند و آن تولیدات را به قیمتی بیش از قیمت کار به کارگران و دیگران میفروشند و سود حاصل از این فروش را تصاحب میکنند. سرمایهداری واقعی زمانی توسعه مییابد که بخشی از این سود بهدستآمده دوباره در تولید، برای افزایش و گسترش تولید و سود، سرمایهگذاری شود.