بریده‌هایی از کتاب همه آنان از خدایان بودند ۲؛ ددسگال ۳

خسته شدم از این که در دنیای دیگران باشم و هیچ‌گاه نتوانم از دنیای خودم لذت ببرم. هیچ‌وقت چیزی از دنیای خودم ندیدم.

«بزرگترین و مهم‌ترین چیزی که انسان دارد، عقل اوست. هیچ آن را از دست نده! همان اندازه که می‌تواند قوی باشد، همان اندازه هم می‌تواند ناتوان شود. ترس‌ها را ما به وجود می‌آوریم. اجازه نده که عقلت سایه ترس را باور کند. از عقلت به عنوان نور استفاده کن.»

برای دوری از گذشته، به دنیای دیگران روی آوردم.

«همهٔ ما دردهایی درون خود داریم که کسی از آن‌ها خبر ندارد؛ اگر هم خبر داشته باشند، تا خودشان آن درد را نکشند، ما را درک نخواهند کرد.