کتاب گزارش این سوگ

هیچ متولد شدنی بی‌درد نیست

همهٔ روابطِ انسانی ختمِ به درد می‌شود

خیال می‌کردم به طناب اعتماد دارم تا آن‌که مسئله‌ام شد آیا تابِ تحملِ من را دارد یا نه. حالا مسئله‌ام است، و می‌بینم اعتماد نداشته‌ام.

موقعی که در جانت هیچ‌چیزِ هیچ‌چیزی غیر از خروشِ مددخواهی نباشد شاید اصلاً آن موقعی باشد که خدا نتواند مددی به تو برساند: مثلِ آن آدمِ در حالِ غرق شدنی که برای او مددی نیست چون به‌تداوم هرچه و هرکه را دمِ دستش می‌رسد چنگ می‌زند و دودستی می‌گیرد و فرومی‌کشد. یحتمل فریادهای مکررِ خودِ تو گوشَت را به صدایی که امیدِ شنیدنش را داشته‌ای کر می‌کند.

چراکه هیچ‌چیز در سوگ ممکن نیست «تکانی از جایش نخورد.» آدم مدام از پسِ مرحله‌ای برمی‌آید به همان مرحله. دوّار و دوّار. همه‌چیز در تکرار.

آدمِ ناخوش سرگرمی می‌خواهد - چیزی که او را از خودش بیرون ببرد. هلاکِ خستگی و گرفتارِ شبِ سرد را دیده‌ای پتوی اضافه می‌خواهد؟ دیده‌ای ترجیح می‌دهد همان‌جا درازکشیده سگ‌لرزه بزند تا آن‌که بلند بشود پتوی دیگری پیدا کند؟ سخت نیست بفهمیم آدمِ تنها چرا شلخته می‌شود و سرانجام کثیف و اشمئزازانگیز.

پاره‌ای از هر فلاکتی به‌قولی سایهٔ آن فلاکت یا انعکاسِ آن فلاکت است: این واقعیت که دردِ تنها نمی‌کشی، بلکه باید به واقعیتِ آن‌که درد می‌کشی هم مدام فکر بکنی.

به قولِ لوئیس، «با من […] از تسلیت‌های دین نگو که به فهم‌وُشعورِ تو شک خواهم کرد.»

«هر واقعیتی بت‌شکنانه است.»

دیروز، در موردِ چیزی هیچ‌وُپوچ، درست به‌موقع جلوِ خودم را گرفتم

عجب زهدفروشیِ حقارت‌آمیزی است که کسی بگوید «او در خاطره‌ام تا ابد به زندگی ادامه خواهد داد.» زندگی؟ زندگی دقیقاً همان کاری است که نخواهد کرد.