بریده‌هایی از کتاب سونات اشباح

چگونه می‌توان به علل واقعی پیدایش افکار در دیگری پی برد؟... انسان فقط یکی را می‌شناسد؛ خودش را.

وقتی آدمیزاد مدت زیادی را سکوت کند، می‌گندد. درست مثل آب راکد.

«دوزخ بر روی همین زمین است و انسان از آن رهایی نمی‌یابد، مگر با تحمل رنجی که از شرارت خودش و شرارت دیگران بر سرش می‌آید.»

در جایی می‌خواندم که در روزگاران قدیم، تنوع زبانی از این جهت شکل گرفت تا رازهای یک قوم و قبیله از همسایگانش مخفی باقی بماند. پس می‌شود نتیجه گرفت که هر زبان یک قرارداد است و کسی که موفق شود کلید اصلی یک زبان را پیدا کند، به همهٔ زبان‌های تسلط پیدا کرده است.

مومیایی: نقطهٔ اشتراک جمع ما، جنایت‌ها و رازهای مشترک ما است.

«زمانی‌که ما قدرت فریب یکدیگر را نداریم، حرف زدن چه ارزشی دارد؟»