کتاب متل سان داون

مشکلی نداشت. تنهایی را ترجیح می‌داد

"بعضی از ما تاریکی رو دوست داریم، این همون چیزیه که باهاش آشناییم."

"بعضی از ما تاریکی رو دوست داریم، این همون چیزیه که باهاش آشناییم."

"مگه هدف از رفتن به دانشگاه ترک کردن شهر نیست؟" هدر با منطق تمام‌عیاری گفت: "هدف از رفتن به دانشگاه رفتن به دانشگاهه!

قاتلی آزاد است، مردم باید درِ خانه‌هایشان را قفل کنند، زنان باید نگران وقوع اتفاقات ناگوار باشند و تلاش کنند حتی‌الامکان شب‌ها تنها نباشند. والدین باید مراقب دخترانشان باشند و همیشه از جای آن‌ها مطلع باشند. زنان باید با خود سوت یا چراغ‌قوه همراه داشته باشند. چون اگر تو زن بودی، دنیا برایت جای خطرناکی بود.

برای اولین بار در زندگی‌اش، به ذهنش خطور کرد که چقدر پاک‌شدنی است. چطور ممکن است در یک لحظه، همه چیز تمام شود.

"بعضی از ما تاریکی رو دوست داریم، این همون چیزیه که باهاش آشناییم."

اگه بفهمی چقدر از مردم همچین کاری رو انجام می‌دن و یهو غیب می‌شن، تعجب می‌کنی. می‌رن و در رو پشت‌سرشون باز می‌ذارن، غذا رو روی پیشخون و کفش‌هاشون رو جلوی در ول می‌کنن. محتمل به نظر نمی‌آد، اما اتفاق می‌افته.

بنابراین درسم را رها کردم ـ گرچه گراهام واقعاً داشت در این‌باره کولی‌بازی راه می‌انداخت ـ و ماشینم را برای سفر جاده‌ای به راه انداختم.