کتاب پژوهش روایی در علوم تربیتی

قصه‌گویی همیشه با نوعی فروپاشی و براندازیِ بی‌صدا و آرام همراه است ... فکر می‌کنی فقط در یک جهت حرکت می‌کند اما روی حرکت قصه‌گویی به سمت خودت هم هست.

ما با قصه‌ها و در قصه‌ها زندگی می‌کنیم. ما قصه‌هایی را زندگی می‌کنیم که بذرشان، در آغاز یا در مسیر زندگی، درون‌مان کاشته شده؛ قصه‌هایی که دانسته و ندانسته، بذرشان را به دست خود در خود کاشته‌ایم. قصه‌هایی که یا به زندگی‌مان معنا می‌بخشند یا بی‌معنایی‌اش را انکار می‌کنند. چه بسا با تغییر قصه‌هایی که با آن‌ها زندگی می‌کنیم، زندگی‌مان را دگرگون کنیم.

قصه‌هایی که با آن‌ها زندگی می‌کنیم و قصه‌هایی که در آن‌ها زندگی می‌کنیم برای همهٔ ما رد و نشانِ محوناشدنیِ قصه‌های مدرسه‌مان را دارند. معلمان، دانش‌آموزان و خانواده‌های دانش‌آموزان در میانهٔ فرایند شکل‌گیری کیستی‌شان از راه زندگی کردن در قصه‌های مدرسه‌اند. قصه‌های مدرسه قدرت فراوانی برای ساخت سایر قصه‌هایی دارند که ما در آن‌ها و با آن‌ها زندگی می‌کنیم.

ما در قصه‌هایمان نیز زندگی می‌کردیم، قصه‌های خانواده‌مان، قصه‌های شکل‌گرفته از محیط‌های اولیهٔ زندگی‌مان، قصه‌های فرهنگی و قصه‌های مدرسه‌مان