کتاب دل بستگی

یکی از مهم‌ترین نقش‌هایی که در زندگی همسر خود به عهده می‌گیریم فراهم‌آوردن تکیه‌گاهی امن است: یعنی پدیدآوردن شرایطی که طرف مقابل بتواند علایق خود را در آن پی گیرد و با امنیت و اطمینان خاطر با پیرامون خود تعامل کند

به یاد داشته باشید که چرخهٔ دل‌بستگی فعال‌شده به معنای عشق پرشور نیست. دفعهٔ بعد که با کسی وارد قرار و رابطهٔ عاشقانه شدید و احساس اضطراب، ناامنی و وسواس فکری کردید و فقط هرازچندگاهی احساس خشنودی و سرخوشی داشتید، به خودتان بگویید به احتمال قوی چرخهٔ دل‌بستگی فعال شده است، نه عشق! عشق حقیقی در مفهوم رشد و تکامل به معنای آرامش و آسودگی خیال است.

هر اندازه که افراد به همدیگر وابسته باشند، مستقل‌تر و پردل‌وجرئت‌تر خواهند بود

«خوشبختی و شادی فقط زمانی واقعی است که آن را با دیگران سهیم شده باشی.»

شرکای عاطفی ما تأثیر شدیدی در توان پیشرفت و کامیابی ما در این دنیا دارند. هیچ راه دیگری غیر از این ندارد. آن‌ها نه‌تنها در احساس ما به خودمان، بلکه در میزان باور ما به خودمان و کوشش برای نیل به آرزوها و امیدهایمان نیز تأثیر می‌گذارند. داشتن یار و همراهی که تأمین‌کنندهٔ نیازهای غریزی دل‌بستگی ما باشد و به‌راحتی در نقش تکیه‌گاه امن و پناهگاه عاطفی عمل کند در حفظ سلامتی جسمی و عاطفی و داشتن زندگی طولانی‌تر یاری‌رسان ماست. داشتن همسری که حضور و حمایتگری دائم ندارد واقعاً باعث تضعیف روحیه است که می‌تواند به معنای واقعی کلمه جلوِ رشد و پیشرفت ما را بگیرد و سلامتمان را تحت‌الشعاع قرار دهد.

اگر قرار باشد فرضیهٔ منطقی دل‌بستگی در بزرگ‌سالان را تنها در یک جمله شرح دهیم، از این قرار خواهد بود: اگر می‌خواهید راهی به‌سوی خوشبختی و استقلال بیابید، ابتدا مناسب‌ترین آدم را برای وابستگی بیابید و با او همسفر شوید. هرگاه این مسئله را درک کردید، ماهیت نظریهٔ دل‌بستگی را دریافته‌اید.

تجربیات کنونی ما نگرشمان را به تجربیات گذشته شکل می‌دهند.

رفتار اعتراضی یعنی اینکه اجازه دهید چرخهٔ دل‌بستگی بر شما مسلط شود

باوری مبنی‌بر این وجود دارد که هر سبک دل‌بستگی برای بالابردن شانس حیات بشر در محیطی خاص تکامل یافته است.

«تناقض وابستگی» یاد می‌شود: هر اندازه که افراد به همدیگر وابسته باشند، مستقل‌تر و پردل‌وجرئت‌تر خواهند بود.

اگر شما هم اجتنابی باشید، با شرکای عشقی خود ارتباط برقرار می‌کنید، اما همیشه فاصلهٔ ذهنی‌تان را مقداری حفظ می‌کنید و راه گریزی باقی می‌گذارید. احساس نزدیکی به دیگری و کامل‌شدن با او، که ازنظر عاطفی به یافتن خانه شباهت دارد، شرایطی است که به‌آسانی نمی‌توانید با آن کنار بیایید.

افراد ایمن با صمیمیت و نزدیکی احساس راحتی می‌کنند و معمولاً خونگرم و بامحبت هستند؛ افراد اضطرابی خواهان صمیمیت و نزدیکی‌اند، اغلب درگیر و در فکر روابط خود هستند و معمولاً از این مسئله نگران‌اند که آیا شریکشان هم می‌تواند آن‌ها را دوست بدارد یا نه؛ افراد اجتنابی صمیمیت و نزدیکی را با از دست دادن استقلال برابر می‌دانند و همواره سعی دارند که از این صمیمیت و نزدیکی بکاهند.

اگر می‌خواهید راهی به‌سوی خوشبختی و استقلال بیابید، ابتدا مناسب‌ترین آدم را برای وابستگی بیابید و با او همسفر شوید.

وقتی که رابطهٔ عاطفی با فردی را شروع می‌کنیم که تکیه‌گاه امنی برای ما فراهم نمی‌کند، نه‌فقط خوشبختی و سلامتی عاطفی‌مان، بلکه سلامتی جسمی‌مان هم قربانی می‌شود.

حرف‌هایی که همسر شما به زبان نمی‌آورد و کارهایی که انجام نمی‌دهد درست به‌اندازهٔ چیزهایی که می‌گوید و کارهایی که نمی‌کند ممکن است حاوی اطلاعات مهم و ارزشمندی باشد.

مشکل اینجاست که با نگرش متکی‌به‌نفس خود یاد می‌گیرید که برای درک احساسات کسی که از همه به شما نزدیک‌تر است اهمیتی قائل نباشید. با خود می‌گویید که این وظیفهٔ شما نیست؛ آن‌ها باید خودشان مراقب آسایش و سلامتی عاطفی خود باشند. درک‌نکردن این مطلب موجب می‌شود که شرکای عاطفی اجتنابی‌ها از اینکه به میزان کافی تحت حمایت عاطفی آن‌ها نیستند شکایت داشته باشند و نیز به کاهش حس تعلق‌خاطر، دل‌گرمی و رضایتمندی در رابطه منجر می‌شود.

وقتی شرکای عاطفی ما، همانند تست موقعیت ناآشنا، کاملاً قابل اعتماد و باعث اطمینان خاطر ما باشند و به‌خصوص اینکه اگر در مواقع سختی و دشواری بدانند که چطور به ما امنیت و آرامش ببخشند، می‌توانیم توجه خود را به همهٔ جنبه‌های دیگر زندگی معطوف کنیم که موجودیت ما را معنادار ساخته است.

اگر می‌خواهید راهی به‌سوی خوشبختی و استقلال بیابید، ابتدا مناسب‌ترین آدم را برای وابستگی بیابید و با او همسفر شوید. هرگاه این مسئله را درک کردید، ماهیت نظریهٔ دل‌بستگی را دریافته‌اید

فقط در کنار هم بودنمان کافی است تا ما را به‌نحوی از اضطراب برهاند که هیچ دوست یا عضو خانواده‌ای قادر به انجام‌دادن این کار نیست.

ما در فرهنگی زیست می‌کنیم که احساس نیاز به صمیمیت و نزدیکی امری بی‌ارزش به شمار می‌رود و به آن اعتنایی نمی‌شود، اما حفظ استقلال ستوده می‌شود. معمولاً ما این نگرش را درست می‌پنداریم، درحالی‌که به ضرر ماست.

چون شما قبلاً یک چرخهٔ دل‌بستگی فعال را با عشق برابر می‌دانستید، نتیجه می‌گیرید که این «آدم مورد نظر» من نیست، چون هیچ زنگ هشداری را در ذهنم به صدا درنمی‌آورد. یک چرخهٔ دل‌بستگی آرام و غیرفعال را با ملالت و بی‌علاقگی و لاقیدی مرتبط می‌کنید.

در واقع، نیاز به نزدیکی به یک فرد خاص چنان حائز اهمیت است که مغز سازوکاری بیولوژیکی [زیستی] پیدا کرده است که به‌طور ویژه مسئول ایجاد و تنظیم پیوند و ارتباط ما با اشخاصی است که به آن‌ها دل‌بستگی داریم (والدین، فرزندان، همسر). این سازوکار، که چرخهٔ دل‌بستگی نام دارد، متشکل از رفتارها و عواطفی است که با ماندن در کنار عزیزانمان امنیت و مصونیت ما را تضمین می‌کند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که افراد با سبک دل‌بستگی اضطرابی واقعاً در برابر تغییرات در حالات هیجانی عاطفی دیگران بسیار هوشیارترند و می‌توانند دقت و حساسیت بیشتری به نشانه‌ها و علائم دیگران داشته باشند. بااین‌حال، این یافته حاوی یک اخطار است؛ این بررسی نشان داد که افراد اضطرابی معمولاً خیلی سریع نتیجه‌گیری می‌کنند و آن‌وقت معمولاً از حالات عاطفی هیجانی افراد برداشت اشتباه می‌کنند.

نباید تن به افت‌وخیزها سپرد و یک چرخهٔ دل‌بستگی فعال‌شده را با عشق پرشور اشتباه گرفت. نگذارید فقدان عاطفی شما را دستخوش هیجان کند.

شادی و خوشبختی زمانی معنا پیدا می‌کند که همراه با دیگران باشد

هر اندازه که افراد به همدیگر وابسته باشند، مستقل‌تر و پردل‌وجرئت‌تر خواهند بود

روابط را نباید مبتنی‌بر شانس دانست. روابط یکی از ارزشمندترین تجربیات بشری و فراتر از دیگر موهبت‌هایی است که زندگی در اختیار انسان می‌گذارد.

افراد با سبک دل‌بستگی اضطرابی واقعاً در برابر تغییرات در حالات هیجانی عاطفی دیگران بسیار هوشیارترند و می‌توانند دقت و حساسیت بیشتری به نشانه‌ها و علائم دیگران داشته باشند.

اغلب وقتی که بین فرد اجتنابی و همسرش که حالا دیگر علاقه‌ای به او ندارد فاصله می‌افتد و از قطع رابطه‌شان مدت‌زمانی می‌گذرد، اتفاق عجیبی رخ می‌دهد: احساس عشق و احترام دوباره برمی‌گردد! یعنی زمانی که در فاصله‌ای ایمن تهدید روابط نزدیک برطرف شده است و دیگر لازم نیست احساسات واقعی خود را سرکوب کنید

ین اتفاقی نیست که اشخاصی که ارزش رابطه‌ای ایمن را بیشتر درک می‌کنند کسانی‌اند که هم با شرکای عاطفی ایمن در ارتباط بوده‌اند و هم با افراد ناایمن