بریده‌هایی از کتاب معبد عشق

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی که بسی گُل دمد از خاک و تو در گِل باشی حافظ

تا دیده به هم زنی زمان می‌گذرد گر خنده و گر کنی فغان می‌گذرد افسوس مخور که باز بعد از من و تو این آب حیات همچنان می‌گذرد تا خیمه به ملک بینوایی زده‌ایم با دوست صلای آشنایی زده‌ایم در شام فراق تا سحر از سر سوز فریادِ کجا، کجا، کجایی زده‌ایم