کتاب می خواهم بمیرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام

همه‌چیز به‌ مرور بهتر می‌شود. یا نه، همه‌چیز در حال تغییر است؛ یعنی زندگی مثل موج زیاد بالا و پایین دارد و در کنار لحظه‌های بد، لحظه‌های خیلی شاد هم هست. اگر امروز غمگینم، فردا نوبت شادی می‌شود و اگر امروز شادم، فردا غم از راه می‌رسد. تا وقتی عاشق خودم باشم اشکالی ندارد.

«حرف مردم اهمیتی ندارد، مهم چیزی‌ است که تو به آن علاقه داری و از آن لذت می‌بری. امیدوارم کمتر روی نظر مردم راجع به‌ خودت تمرکز کنی و حواست بیشتر به برآورده‌ کردن خواسته‌های واقعی‌ات باشد.»

«راستش کسی غیر از خودم من را دست‌کم نمی‌گیرد.»

باید بدونیم «خوب» و «بد» تنها راه توصیف پدیده‌ها نیست.

خیلی دلم می‌خواد خودم باشم. ولی فقط به یه شرط: باید کسی رو داشته باشم که عاشقم باشه. باید حتماً یکی باشه که هر روز حالم رو بپرسه تا بتونم از تنهایی‌م لذت ببرم.

احساسات یه‌چیزی شبیه مجراست و اگه همه‌ش جلوی احساسات منفی‌ت رو بگیری، در واقع جلوی احساسات مثبتت رو هم گرفتی، چون مجرای ابراز احساساتت بسته می‌شه.

باید سعی کنی خودت رو بشناسی. نمی‌شه وقتی می‌خوای خودت رو بشناسی همه‌ش فکر کنی: من چرا این‌جوری‌ام؟

زندگی اینجا مسئلهٔ اصلی این نیست که کسی عاشقت هست یا نه. موضوع پذیرش عشقی‌ است که دریافت می‌کنی.

امان از این عزت‌نفس وامانده.

خیلی وقت‌ها کتاب‌ موردعلاقه‌ام را به چشم دارویی می‌بینم که با وضعیت و افکارم جور درمی‌آید.

وقتی ذهنت رو به روی نگرانی‌ها باز می‌کنی، دیگه تمومی نداره.

این کتاب نه با رسیدن به جواب، بلکه با یک آرزو تمام می‌شود

زندگی یعنی پیشرفت، پسرفت و پیشرفت دوباره، پس پسرفت مرحله‌ای طبیعی از زندگی‌ است و فقط باید یاد بگیرم با آن کنار بیایم.

بیشتر آدم‌ها خجالتی‌ان، ولی این فشاری که خودت به خودت وارد می‌کنی تا خجالتی نباشی باعث می‌شه خودت رو سرزنش کنی.

اگه دربارۀ این احساست باهاشون حرف بزنی، اضطرابت کمتر می‌شه ولی باید بدونی واکنش آدم‌ها متفاوته. باید قبول کنی آدم‌های مختلف در برابر یه گفت‌وگوی ثابت، واکنش‌های متفاوتی دارن.

وقتی واسه‌ت گرفتاری پیش می‌آد، طبیعیه که فکر کنی گرفتارتر از تو توی دنیا نیست و این اصلاً خودخواهانه نیست. فقط به‌ خاطر اینکه بعضی شرایط زندگی‌ت کم‌وبیش بهتر از بقیه‌ست، معنی‌ش این نیست که کلاً وضعت از بقیه بهتره.

خودت رو توی موقعیت‌های مختلف قرار بده، حتی اون‌هایی که می‌دونی قراره به شکست منتهی بشن، فقط برای اینکه شکست رو تجربه کنی.

چه اشکالی دارد که دنبال دلیل بگردی؟ این سازوکار خیلی هم منطقی‌ است. این‌جوری دنبال علت آسیب‌ها‌ یا تصمیم‌هایت می‌گردی.

من بیست‌ساله‌ خطاب به من فعلی «حرف مردم اهمیتی ندارد، مهم چیزی‌ است که تو به آن علاقه داری و از آن لذت می‌بری. امیدوارم کمتر روی نظر مردم راجع به‌ خودت تمرکز کنی و حواست بیشتر به برآورده‌ کردن خواسته‌های واقعی‌ات باشد.»

اگه من برترت سخت‌گیر باشه، این روند تنبیه شدن، سرآخر واسه‌ت لذت‌بخش می‌شه. مثلاً اگه به عشقی که دریافت می‌کنی مشکوک باشی و اون‌قدر بدرفتاری کنی که نامزدت کارد به استخونش برسه و ولت کنه، احساس آرامش می‌کنی

خیلی خوب بلدم آن روی سکه را ببینم، فقط دست بر قضا سکه کمی سنگین است. فقط همین.

گاهی این نصیحت که خوشحال و سرحال شوم، مثل سمّی روحم را مسموم می‌کند.

این را هم فهمیده‌ام که در میان گذاشتن احساسات ناخوشایندم همان‌قدر طبیعی‌ است که صحبت کردن از احساسات خوشایندم‌.

ترس وقتی زیاد می‌شه که چیزی رو توی دلت نگه داری. خیلی وقت‌ها بهتره عوض اینکه تنهایی رنج بکشی، موضوع رو پیش کس دیگه‌ای مطرح کنی، مثل همین الان.

نمی‌دانم وقتی معضل اصلی جامعه همان آدم‌هایی هستند که بقیه را تحقیر می‌کنند، چرا باید با یک فرد طوری برخورد شود که انگار از بقیه کمتر است و چرا آن فرد باید زور بزند تا خودش را با معیارهای جامعه مطابقت بدهد.

افسانه‌هایی که توی بچگی می‌خونیم خیلی تک‌بعدی‌ان. توی اون قصه‌ها فقط آدم خوب و بد داریم. ولی توی کتاب‌‌های بزرگ‌ترها سخت‌تر می‌شه شخصیت‌ها رو به دو دستۀ کاملاً خوب و کاملاً بد تقسیم کرد. امیدوارم یاد بگیری قبل از قضاوت آدم‌ها کلیتشون رو ببینی و خودت رو هم یه فرد چندبعدی تصور کنی.