بریده‌هایی از کتاب می خواهم بمیرم ولی هوس دوکبوکی کرده ام

همه‌چیز به‌ مرور بهتر می‌شود. یا نه، همه‌چیز در حال تغییر است؛ یعنی زندگی مثل موج زیاد بالا و پایین دارد و در کنار لحظه‌های بد، لحظه‌های خیلی شاد هم هست. اگر امروز غمگینم، فردا نوبت شادی می‌شود و اگر امروز شادم، فردا غم از راه می‌رسد. تا وقتی عاشق خودم باشم اشکالی ندارد.

«حرف مردم اهمیتی ندارد، مهم چیزی‌ است که تو به آن علاقه داری و از آن لذت می‌بری. امیدوارم کمتر روی نظر مردم راجع به‌ خودت تمرکز کنی و حواست بیشتر به برآورده‌ کردن خواسته‌های واقعی‌ات باشد.»

زندگی اینجا مسئلهٔ اصلی این نیست که کسی عاشقت هست یا نه. موضوع پذیرش عشقی‌ است که دریافت می‌کنی.

امان از این عزت‌نفس وامانده.

این کتاب نه با رسیدن به جواب، بلکه با یک آرزو تمام می‌شود

خیلی وقت‌ها کتاب‌ موردعلاقه‌ام را به چشم دارویی می‌بینم که با وضعیت و افکارم جور درمی‌آید.

زندگی یعنی پیشرفت، پسرفت و پیشرفت دوباره، پس پسرفت مرحله‌ای طبیعی از زندگی‌ است و فقط باید یاد بگیرم با آن کنار بیایم.

اگه من برترت سخت‌گیر باشه، این روند تنبیه شدن، سرآخر واسه‌ت لذت‌بخش می‌شه. مثلاً اگه به عشقی که دریافت می‌کنی مشکوک باشی و اون‌قدر بدرفتاری کنی که نامزدت کارد به استخونش برسه و ولت کنه، احساس آرامش می‌کنی

خیلی خوب بلدم آن روی سکه را ببینم، فقط دست بر قضا سکه کمی سنگین است. فقط همین.

گاهی این نصیحت که خوشحال و سرحال شوم، مثل سمّی روحم را مسموم می‌کند.