بریده‌هایی از کتاب پایان میانگین

تنها وقتی توانستم موفق شوم که ابتدا اصول فردیت را غریزی و بعد با عزمی آگاهانه دنبال کردم.

نظامی که مبتنی‌بر متوسط افراد طراحی شده، محکوم به شکست است.

در تمام امور، گاهی خوب است که چیزهایی ظاهراً بدیهی را زیر سؤال ببریم. برتراند راسل، فیلسوف انگلیسی

گیلبرت دانیلز اولین کسی نبود که متوجه شد چیزی به نام فرد متوسط وجود ندارد.

مفهوم میانگین معیاری برای اندازه‌گیری افراد شده است و چنان در ذهن ما جا افتاده که به‌ندرت آن را جدی زیر سؤال می‌بریم. به‌رغم شکایت‌های گاه‌وبیگاه ما از مفهوم میانگین، پذیرفته‌ایم که این معیار نمایانگر نوعی واقعیت عینی دربارهٔ افراد است.

فرض اصلی این کتاب به‌طرز گیج‌کننده‌ای ساده است: هیچ‌کس در مقیاس میانگین جای نمی‌گیرد. نه خودِ شما، نه بچه‌هایتان، نه همکاران یا دانش‌آموزان یا همسرتان. این گفته شعاری پوچ نیست بلکه واقعیتی علمی است با پیامدهای عملی عظیم که نمی‌توانید نادیده‌اش بگیرید.

هرچند امروزه فکر نمی‌کنیم که فردی متوسط، کمالِ خوبی‌ها باشد، همچنان فرض می‌کنیم که فرد میانگین، نشان‌دهندهٔ کل گروه و در واقع نماینده‌ای از آن گروه است. ذهن انسان به‌شدت تمایل دارد فکر کند که تمام اعضای گروهمانند «وکلا»، «بی‌خانمان‌ها» یا «مکزیکی‌ها» و...براساس مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشترک عمل می‌کنند و به‌این‌ترتیب، نوع تفکر ما دربارهٔ افراد را ساده کند.

خیلی راحت است به شرکتی مثل والمارت نگاه کنیم که با تسلط بر تیلوریسم یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌ها را به وجود آورده است و به‌خاطر رفتار این شرکت با کارکنانش، نظام سرمایه‌داری را سرزنش کنیم. اما در هیچ‌کجای تفکر سرمایه‌داری گفته نمی‌شود که کارفرمایان باید رویه‌های کاری و به‌ویژه روش‌های مدیریت منابع انسانی را براساس میانگین‌ها پیش ببرند. کاستکو هم مثل والمارت در زمین سرمایه‌داری بازی می‌کند، بااین‌حال، مدیران آن متوجه شده‌اند که چطور هم فردیت کارمندان را بپذیرند و هم سود کلانی داشته باشند.

در این کتاب خواهیم دید همان‌طور که چیزی به نام اندام متوسط وجود ندارد، چیزی به نام استعداد متوسط، هوش متوسط یا شخصیت متوسط هم وجود ندارد.

استعدادهای فردی به دلیل پراکندگی و پیش‌بینی‌ناپذیری نمی‌توانند نقش مهمی در سازماندهی جهان داشته باشند. فقط افراد عادی که به میزان مقبولی آموزش‌پذیرند، می‌توانند جایگاه‌های اجتماعی را پر کنند. استوارت چیس

کوتله دربارهٔ کل مفهوم انسانیت نیز همین خط استدلال را دنبال و ادعا می‌کرد که هریک از ما رونوشتی معیوب از نوعی الگوی کیهانیِ انسان است. کوتله این الگو را «انسان متوسط» نامید. البته امروزه ما اغلب فردی را که «متوسط» توصیف می‌شود، فردی پایین‌مرتبه یا میان‌مایه می‌دانیم. اما ازنظر کوتله، انسان متوسط، خودِ کمال بود؛ همان آرمانی که طبیعت آرزویش را داشت، فارغ از هر خطایی. او اعلام کرد که بزرگ‌ترین مردان تاریخ به انسان متوسطِ عصر خود نزدیک‌ترین بودند.