کتاب این گفت و گو ادامه دارد

همه عاشق حرف زدن با فیلیکس بودند؛ چون همیشه بعد از آن، احساس می‌کردند تا حدی آگاه‌تر، بامزه‌تر و جذاب‌تر شده‌اند.

گاهی بدون آنکه متوجه باشیم، در تلاشیم تا کنترل را به دست بگیریم. فکر می‌کنیم صرفاً دیدگاهمان را بیان می‌کنیم یا پیشنهادی ارائه می‌دهیم، اما نمی‌دانیم که دیگران این حرف‌ها را تلاشی قلدرانه برای تغییر مسیر گفت‌وگو قلمداد می‌کنند.

دنیل گلمن، روان‌شناس، می‌نویسد: «مردم خیلی کم هیجاناتشان را به زبان می‌آورند. کلید درک احساسات دیگران توانایی فهم کانال‌های غیرکلامی است: لحن، ژست، حالات چهره و چیزهایی از این دست».

ارتباط آنلاین مشکلات رایج خودش را داشت: نظرات طعنه‌آمیزی که اشتباه برداشت می‌شدند؛ جمله‌بندی مبهم که خوانندگان آن را توهین‌آمیز برداشت می‌کردند، درحالی‌که منظور نویسنده اصلاً چیز دیگری بود؛ پست‌هایی که از نظر برخی بی‌ضرر بود، اما برای دیگران حکم اعلان جنگ داشت.

ارتباط متقابل انطباق آسیب‌پذیری با آسیب‌پذیری یا اندوه با اندوه نیست، بلکه تمایل به ابراز هیجانات، گوش کردن به احساسات و نیازهای دیگران، و ابراز واکنش‌های هیجانی خودتان است.

اگر می‌خواهید دیگران حرف‌هایتان را بشنوند، باید راهی برای برقراری ارتباط بیابید».

اگر محیطی فراهم کنیم که افراد از هیجاناتشان حرف بزنند و سپس به هم نشان دهند که مشتاق‌اند حرف‌های هم را درک کنند، اعتماد شکل می‌گیرد؛ حتی در میان کسانی که عادت دارند همدیگر را دشمن هم بدانند.

بازگویی به منظور درک بسیار قدرتمند است: وقتی به یک نفر ثابت کنید که به حرف‌هایش گوش می‌کنید، عملاً کنترل گفت‌وگو را تا اندازه‌ای به او می‌دهید. همچنین، به همین علت است که اصل تطبیق بسیار مؤثر است: وقتی الگوی طرف مقابلمان را دنبال کنیم -اگر احساسی شد ما هم احساسی شویم، یا وقتی طرز فکرش کاربردی شد، ما هم کاربردی شویم- آنگاه هر دو باهم جریان یک گفت‌وگو را کنترل می‌کنیم.

برای اینکه فردی خوش‌مشرب باشیم، باید گوش سپردن به گفته‌ها و ناگفته‌ها، طرح سؤالات مناسب، شناخت حالت خلقی افراد و انطباق با آن‌ها را بیاموزیم و یاد بگیریم احساساتمان را به گونه‌ای ابراز کنیم که دیگران به‌راحتی درک کنند.

گفت‌وگوی چه کسی هستیم؟ مهم است؛ چون چه بخواهیم و چه نخواهیم، هویت‌های اجتماعی ما بر حرف‌ها، نحوهٔ شنیدن و فکر کردنمان تأثیر بسیار زیادی می‌گذارند. برخی اوقات، صرفاً با یادآوری چندبعدی بودن هر کداممان به خودمان، می‌توانیم طرز حرف زدن و شنیدنمان را تغییر دهیم. گفت‌وگوی چه کسی هستیم؟ کمک می‌کند بفهمیم چگونه هویت‌هایی که انتخاب می‌کنیم و هویت‌هایی که جامعه به ما تحمیل می‌کند، تعیین می‌کنند که ما چه کسی هستیم.

زوج‌های خوشبخت، مذاکره‌کنندگان موفق، سیاست‌مداران تأثیرگذار، مدیران بانفوذ و دیگر انواع افراد خوش‌مشرب همگی رفتارهای مشترکی دارند: آن‌ها هم علاقه‌مندند که بدانند هرکس مشتاق چه نوع گفت‌وگویی است و هم اینکه هرکس انتظار دارد دربارهٔ چه موضوعاتی بحث کند. آن‌ها از احساسات و گذشتهٔ دیگران زیاد سؤال می‌پرسند. دربارهٔ اهداف و هیجاناتشان صحبت می‌کنند، دربارهٔ آسیب‌پذیری‌ها، تجربه‌ها و هویت‌های مختلف خود راحت بحث می‌کنند و مدام راجع به هیجانات و تجربه‌های دیگران سؤال می‌کنند. آن‌ها از دیگران می‌پرسند که دنیا را چگونه می‌بینند، نشان می‌دهند که به طرف مقابل گوش می‌دهند و متقابلاً دیدگاه‌های خودشان را بیان می‌کنند.

هدف ما از گفت‌وگوی آموزنده این است که هم بفهمیم در ذهن دیگران چه می‌گذرد و هم نشان دهیم در ذهن خودمان چه می‌گذرد. گفت‌وگوی آموزنده ما را ترغیب می‌کند تا بهتر توجه کنیم، دقیق‌تر بشنویم، با صراحت بیشتری صحبت کنیم و حرف‌هایی را بیان کنیم که ممکن است ناگفته بمانند. گفت‌وگوی آموزنده به افراد یادآوری می‌کند که همهٔ ما می‌خواهیم همدیگر را واقعاً درک کنیم. روش‌هایی را نیز برای برقراری ارتباط در اختیارمان می‌گذارد و بدین ترتیب، افراد را همسو می‌کند.

هر قدر هم که موضوعِ مورد بحث منطقی و مستدل باشد، همهٔ گفت‌وگوها تحت تأثیر هیجانات هستند. وقتی گفت‌وگویی را شروع می‌کنیم، بهتر است بحث مورد نظر را همچون مذاکره‌ای ببینیم که هدفش درک خواستهٔ هر فرد است. همچنین، از همه مهم‌تر اینکه اصلی‌ترین هدف هر گفت‌وگو برقراری ارتباط است.