کتاب دلربا

هیچ وقت غرق رویاها نشو. انوقت جنازه‌ات برمی گرده به زندگی واقعی.

"هیچ گاه نمی شود چیزی را که با منطق در مغز کسی نرفته است را با منطق از مغزش بیرون بیاوری"

یه زمانی نمک می خوردند نمکدونو می شکستند. حالا دیگه نمک می خورند، بعد نمکارو بالا میارند روی زخمت و می ذارند میرند.

من فهمیدم هیچ وقت "قرص" هایی که حال آدم رو خوب می کنند، جای اونایی که حال آدم رو "قرص"‌ می کنند نمی گیره.

من تو رو واسه زندگی‌ام نمی خوام، زندگی‌ام رو بخاطر تو می خوام. قلبِ من یا برای تو میشه یا برای خاک!

آدم‌ها نه منقطی می شند و نه عاقل. آدم‌ها فقط "خسته" می شند. تسلیم می شند و دست می کشند از خواسته هایشان.

عمق فاجعه اونجاست که به یاد اونی سیگار بکشی که بخاطرش ترک کرده بودی...!

از باغ می برند چراغانی‌ات کنند تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند پوشانده‌اند "صبح" تو را "ابرهای تار" تا به این بهانه که بارانی‌ات کنند یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می برند که زندانی‌ات کنند ای گل گمان مکن به شب جشن می روی شاید به خاک مُرده‌ای ارزانی‌ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه ایست که قربانی‌ات کنند "فاضل نظری"

گذشت کردن دو حالت داره. یا آن‌قدر دوستش داری که از اشتباهش می گذری. یا آن‌قدر از چشمت می افته که از خودش و اشتباهش باهم می گذری.

و چال گونه هایش را با بوسه هایم پر‌کنم. چال گونه هایش به نظرم عمیق ترین چال دنیا است. چالی که در آن دست و پای من شکسته.

و چال گونه هایش را با بوسه هایم پر‌کنم. چال گونه هایش به نظرم عمیق ترین چال دنیا است. چالی که در آن دست و پای من شکسته.

یه دختر وقتی منطقی میشه و احساسات رو کناز می ذاره بی رحمانه ترین تصمیم‌ها رو می گیره!

رابطه ای است که طرفین همدیگر رو بخاطر زیبایشون انتخاب نکنند. همدیگر رو بخاطر زیبا شدن زندگیشون انتخاب کنند.

می دونی، آرزوها مثل لباس می مونند. گاهی وقتی بهشون می رسی که دیگه اندازه‌ات نیستند.

آن‌قدر دلمو پر‌کردن که تا میخوام حرف بزنم، حرفام از چشمام می ریزه بیرون.

سخت ترین مجازات را برایم انتخاب کرده است. غریبه حساب شدن درد دارد. آن هم در قلب کسی که یک روز تمام زندگی‌ات بوده است.

اگه می خوای خوشبخت بشی نباید با کسی ازدواج کنی که دوستش داری. باید با کسی ازدواج کنی که دوستت داره!

عاشق شدن مثل نفس کشیدن توی یه هوای آلوده است. اگه اون لحظه نفس بگیری می کشتت. اگرهم نگیری می میری!

فقط حواست باشه باد حریف قدری نیست. باهاش مهربون باش. پشت به باد وایسا و هرچی دوست داری بگو. اینطوری تموم غصه هاتو باد با خودش می بره. اما اگه روزی سد راهش بشی. هر حرفی که به سمتش پرت کنی با شدت می کوبه توی صورت خودت.

می گویند مهربان‌ها را اذیت نکنید. اون‌ها با خودشان مهربان نیستند.

تو خونه ای که بزرگترها کوچک می شوند. کوچکترها هرگز بزرگ نمی شوند.

اگه هر چهارتا پایه‌اش رو دقیق تنظیم کنی هیچ جوری خراب نمیشه. پایه اول، هیچ وقت نذار "تقلید" جای فکر کردن رو برات بگیره! پایه دوم، "دعا" کردن خوبه اما نه وقتی که جای تلاش و کوشش رو بگیره! پایه سوم، نذار جای اراده برای رفتن و رسیدن رو "قسمت" پر‌کنه. و اما پایه آخر، نباید "استخاره"جای تصمیم عقلانی رو پر‌کنه. اگه این چهارتا پایه رو خوب بذاری زندگی رو ساختی...

تنهایی مثل یه دوست ناشنواست. هرچی باهاش درد و دل می کنی نه می شنوه و نه حرفی می زنه. آن‌قدر که تو حتی صدای خودتم از یادت میره.

نمی تونی بفهمی چه‌قدر سخته. چه‌قدر سخته که واسه رسیدن به ستاره‌ات تا آسمون بری. اما وقتی رسیدی ببینی صبح شده.

توی زندگی هر وقت احساس کردی وسایل یا آدم های اطرافت باارزش نیستند، خودت رو محدود کن. برای یک لحظه‌ام شده اون‌ها رو از خودت بگیر تا بتونی ارزششون رو بفهمی. اونوقت دیگه هیچ وقت گم‌شون نمی کنی!

بعضی وقت‌ها حقیقت "ارزش فهمیدن" نداره.