کتاب جانان

«طلوع ِ بی حضورش مبارکم باشه اون که هیچ وقت از یادم نمی‌ره و در عین حال، محاله که بتونم دوباره دستش رو بگیرم.

اما گل اگر به زمین انس بگیرد، ریشه اش از هر درختی نیرومند تر است. آن شاخهٔ گل، ماند و کویر بی آب و علفی را که دلم بود، از گلزارهای بی انتها، زیباتر و خندان تر کرد. مهم این است که گل، گلت باشد، بند ِ دلت باشد، خواهان ِ ریشه دواندن درونت، اهلی ِ آب و هوایت و عاشق ِ خاک پر تمنایت باشد. بگذار گل ِ خودت بیاید و ریشه دار شود، این جماعت ِ باغبان هر روز هوایی نو در سر می‌پرورانند و هر روز به دنبال زمینی برای زیر و رو کردنند. مبادا زمین ِ دلت، کویر یا جنگل، بیفتد به دست ِ نا اهل‌های بی شمار ِ این جهان ِ بی سر و ته. بگذار که گل ِ خودت بیاید و ریشه دار شود. »

کاش یک روز خدا تصمیم می‌گرفت که یک اتفاق خوب، از آن‌ها که دلت را گرم و خیالت را آسوده می‌کند، بیندازد وسط ِ زندگیمان. بعد، از آن بالا لبخندمان را ببیند و کیفور شود. بعد، دل ببندد به خنده هایمان، خوشش بیاید از این که حالمان خوب است و به جای این همه اندوه، تصمیم بگیرد که هر روز لبخندی نثار زندگیمان کند.

«خوش باشی هر جا که هستی توی این گردش تقویم/ ما یه جاهایی حریف جبر زندگی نمی‌شیم دور هم می‌گشتیم اما تو جهان‌های موازی/ نرسیدن منطقی بود ته این دیوونه بازی خوش باشی هر جا که هستی یادتم هر جا که هستم/ من به رومم نمیارم که چه قدر بی تو شکستم جنگل از بیرون قشنگه از تو که چند تا درخته/ این که محکم باشی اما از درون بخشکی سخته... » «زندگی ادامه داره – بابک جهان بخش»