بریده‌هایی از کتاب سرزمین خاکسترها و الماس ها

راه گریز از اشتباه و درد حذفِ خود است. این خردِ کامل است.

من هر شب با یادگیری چیزی نو شگفت‌زده می‌شدم.

«ما را نجات دهید. دارند ما را به کوره‌های گاز می‌برند. نجاتمان دهید!»

گاهی لحظاتی از شادمانی چنان شدید است که آدم را می‌ترساند.

معلوم بود که اولویت‌های گروتفسکی تغییر کرده بود. در اوپول اندیشهٔ او بر ساختار اجرا به‌مثابه آیینی سکولار و تأثیرات روانی و عاطفی آن بر تماشاگر متمرکز بود. او از کهن‌الگو به‌مثابه شالودهٔ مشترک و نقطهٔ برخورد بین بازیگران و تماشاگران و از دیالکتیک تقدیس و تمسخر به‌عنوان ابزاری برای احیای هسته‌های مشترک تجربه استفاده می‌کرد. او از «جادوی تئاتر» و از بازیگر شمن سخن می‌گفت که توانایی معجزه‌های فوق‌العاده‌ای دارد. برتری بازیگر با آموزش بازیگری مؤکد می‌شود.

بر سرشاخه‌ای بلند از بلندترین شاخه‌ها سیبی قرمز قرمز می‌زند سیبی که باغداران به زمانِ برداشت فراموش کرده‌اند. اما نه فراموش نشده کوشش آن‌ها برای رسیدن به آن بیهوده بوده است. سافو

من استقلال خدشه‌ناپذیر آن‌ها را می‌ستودم، اما انزوایی که به‌نظرم آن‌ها را در خود فرو برد، همچون خاری در گلویم نشست.

می‌توانست بخندد، از زندگی لذت ببرد یا با مردهای دیگر عشق ببازد. اما آگاهی از خسرانی جبران‌ناپذیر، آزادی‌ای برگشت‌ناپذیر، خاطره‌ای صاعقه‌زده و ماندن درحالی‌که خانهٔ آرزوهایش به خاکستر تبدیل شده، در گوشهٔ تاریک قلبش لانه کرده بود.

فقط در صورت تمرکز بر جایی دیگر، شخصی دیگر و حساس نبودن به اوضاع و احوال هوا، از پا نیفتادن و تحمل کردنِ بدن و تردیدهای ذهنی می‌توان از صحرا گذشت.

زندگی ملال‌آور و کسالت‌بار بود.

لهستان کشور تناقض‌هاست با پوستهٔ رسمی کدر آن و خلاقیت بی‌پروای آن، با پیوریتانیسم سوسیالیستیِ آن و لذت‌طلبی آن در زندگی.

کشورهای زیادی هستند که من آن‌ها را ستوده‌ام، که مرا مسحور خود کرده‌اند و می‌توانستم در آن‌ها زندگی کنم، اما فقط شیفتهٔ دو تا از آن‌ها بوده‌ام و خود را مثل تسخیرشده‌ها به عشق آن‌ها سپرده‌ام: نروژ و لهستان.

کشورهای زیادی هستند که من آن‌ها را ستوده‌ام، که مرا مسحور خود کرده‌اند و می‌توانستم در آن‌ها زندگی کنم، اما فقط شیفتهٔ دو تا از آن‌ها بوده‌ام و خود را مثل تسخیرشده‌ها به عشق آن‌ها سپرده‌ام: نروژ و لهستان.

حسی از پیچیدگی ژرف و سنگینی بی‌نهایت بود.

هر خواست دیگری داری، بنویس. البته اگر شخصیت ضعیف و تنبلی من اجازه بدهد.