بریده‌هایی از کتاب خودمان تمامش می کنیم

چرخه‌ها وجود دارند چون شکستن آن‌ها دردناک است.

فکر می‌کنم این یکی از اصلی‌ترین نشانه‌های پختگی یک آدم است، اینکه بلد باشی چیزهایی را درک کنی که برای بقیه اهمیت دارند، حتی اگر برای خودت اهمیت زیادی نداشته باشند.

«تو منو مجبور نمی‌کنی تا اونی بشم که نمی‌تونم. منو همین جوری که هستم قبول می‌کنی.»

«نه. گیاهان و انسان‌ها رو می‌گم. گیاهان برای زنده‌موندن نیاز دارن که کسی به‌شکل درستی دوستشون داشته باشه. انسان هم همینه. ما از بدو تولد به پدر و مادرمون وابسته‌ایم که به‌اندازهٔ کافی دوستمون داشته باشن و زنده نگه‌مون دارن. اگر پدر و مادرمون به‌شکل درستی ما رو دوست داشته باشن، درنهایت ما انسان‌های بهتری از آب درمیایم. اما اگه بهمون بی‌توجهی کنن...»

«اون درخت‌ها رو اونجا می‌بینی؟» وسط ردیف درخت‌ها، یک درخت کاج بود که از بقیهٔ درخت‌ها بلندتر بود. اطلس نگاهی به آن‌طرف انداخت و به بالای آن درخت چشم دوخت. گفتم: «اون خودش رشد کرده. بیشتر گیاهان برای زنده‌موندن به مراقبت نیاز دارن. اما بعضی از گیاهان، مثل درخت‌ها اون‌قدر قوی هستن که به‌جز خودشون به چیز دیگه‌ای وابسته نیستن.»

گاهی اوقات چیزهایی که برای آدم اهمیت زیادی دارند در واقع همان چیزهایی هستند که خیلی آزارش می‌دهند و برای رهایی از این آزار، مجبور می‌شوی از تمام چیزهایی که تو را به آن درد وصل می‌کند، ببُری. تو هم مرا به دردی که داشتم وصل می‌کردی، برای همین فکر می‌کنم من‌هم همین کار را کردم. فقط سعی می‌کردم خودم را کمی از رنج و عذاب دور نگه دارم.

این همان کاری است که پانزده دقیقه می‌تواند با یک نفر انجام دهد. می‌تواند نابودش کند. می‌تواند نجاتش دهد.