کتاب شاهراه خوشبختی

عادت این که نگاه انسان همیشه به آتیه باشد و فکر کند که معنی حال حاضر روی هم رفته این است که: از لحاظ آینده چه نتیجه‌ای در بردارد عادت زشتی به شمار می‌رود. کل ارزش ندارد، مگر آنکه اجزاء ارزش داشته باشند. زندگی را نباید داستانی حساب کرد که زن و مرد قهرمانش باید درد بکشند تا عاقبت خوشی داشته باشند.

یکی از موجبات در هم ریختگی سریع نظم عصبی انسان این تصور و خیال است که کار او اهمیت بسیار دارد و اگر به قصد استراحت هم آن را رها کند سبب انواع ضرر و خطر خواهد شد. اگر من پزشک بودم برای هر آدم ناخوشی که به کار خود اهمیت فراوان می‌دهد حتما استراحت تجویز می‌کردم.

درست است که نظریه‌ای ایدآل وجود دارد که دموکراسی بهترین انواع حکومت است. این نظر به عقیده من صائب است، اما هیچ دستگاه سیاستمداری نیست که با نیروی فرضیه‌های خیال‌انگیز موجد تغییرات شگرف شده باشد. وقتی که تغییراتی بزرگ پدید می‌آید عواملی را که مؤید آن قرار می‌دهند همواره وسیله استتار همین حس است. حس و انگیزه‌ای که تئوری‌های دموکراسی را منشأ آثار نموده است بدون شک حسد است.

بسیاری از افراد وقتی که عاشق می‌شوند از عشق توقع پناهگاهی دارند تا از ناگواری‌های دنیا به آنجا پناه جویند و بتوانند بدون اینکه شایسته تحسین و ستایش باشند مدح و تحسین رایگان بدست آورند.