کتاب مخلوقات یک روز

همواره برایم جالب بوده که چگونه به رغم اینکه هرکس، خود را بیشتر از سایر افراد دوست دارد، چرا برای نظر خود در مقایسه با نظرات سایرین، ارزش کمتری قائل است.

«قضاوتها را در دریا بیندازید و خود را نجات دهید. چه کسی می‌تواند مانع این دورانداختن شود؟»

استقبال از پایان، می‌تواند ما را به تملک زمان حال و درک بهتر آن، ترغیب کند.

خودسازی می‌تواند به سرعت به بازآفرینی فردی کمک کند، ولی در عین حال، تنهایی را هم به دنبال دارد.

انگاره محدودیت زمانی، موجب ایجاد تغییرات زیادی در برنامه‌ریزی سالهای باقیمانده عمر شده!

«اظهار عقیده را سلب کنید تا شکایت سلب شود. من آسیب دیده‌ام. شکایت من آسیب دیده‌ام را سلب کنید تا آسیب هم سلب شود!»

همیشه بین همه انسانها فاصله‌ای انکارناپذیر وجود دارد که هیچ پلی نمی‌تواند آن را از میان بردارد.

ساختار ذهنی ما به گونه‌ای پرتوان، ماهیت واقعیتی را که تجربه می‌کنیم، تحت تأثیر قرار می‌دهد.

شوپنهاور شور عشق را با نور خیره‌کننده خورشید مقایسه می‌کند. زمانی که عمر به غروب نزدیک می‌شود، ناگهان آسمانی پرستاره را می‌بینیم که نور خورشید، آنها را پنهان می‌کرد. به این ترتیب، از نظر من، محوشدن جوانی، گاهی به گونه‌ای ظالمانه، همراه شور و هیجانی است که موجب می‌شود بیشتر از همیشه، ارزش آسمان پرستاره و شگفتی‌های زنده‌بودن را که پیشتر نمی‌دیدم، احساس کنم.

«به زودی همه را از یاد خواهی برد و به زودی، همه تو را از یاد خواهند برد.»

تنها درک خود انسان می‌تواند موجبات آزار و آسیب او را فراهم سازد. با تغییردادن شیوه نگرش، می‌توان آزار و آسیب را از بین برد. هیچ عاملی نمی‌تواند از بیرون تو را بیازارد، مگر صدای خودت. تنها راه غلبه بر این دشمن شباهت نداشتن با آن است.

محور عزت نفس و قضاوت هر فرد، باید درون خودش باشد، و نه در مغز فرد دیگر.