کتاب اعترافات

ایمان راسخ، حاصل تعلیم و تربیت است.

چون این بیکاری و بی‌دردی می‌توانست مفاسدی را در من به‌وجود آورد که اگر مشغولیاتی داشتم، دچار آن‌ها نمی‌شدم.

متهم شده‌ام که می‌خواهم مانند هیچ‌کس نباشم و کاری متفاوت با دیگران انجام دهم. در واقع من ابدا در این فکر نیستم که مانند دیگران عمل کنم یا متفاوت با آنان باشم.

ولی برای یک مسافر همین میزان تفکر کافی است، زمان آن است که مسیر خود را دنبال کنم.

پس وقتی می‌گویم اگر کسی بخواهد کودکی مؤمن باشد که خدا را بشناسد، به‌هیچ وجه نباید از مذهب با او صحبتی کرد

هیچ انسانی آن‌قدر شریر و سنگدل نیست که به‌نوعی مورد علاقه و دلبستگی قرار نگیرد.

نگران، مبهوت و غرق در خیالات و اوهام بودم. گریه می‌کردم، آه می‌کشیدم، دنبال سعادتی بودم که نمی‌دانستم چیست و با این حال، محرومیت از آن را احساس می‌کردم. این حالت را نمی‌توان توصیف کرد و کمتر کسی می‌تواند آن را تصور کند،

انسان با بالارفتن بیش از حدّ، در خطر سقوط قرار می‌گیرد؛