کتاب توی آب

وحشتی که ذهن می‌سازه، همیشه بدتر از چیزیه که واقعاً وجود داره.

وحشتی که ذهن می‌سازه، همیشه بدتر از چیزیه که واقعاً وجود داره

فکر کردم چقدر عجیبه که پدر مادرا فکر می‌کنن بچه‌هاشونو می‌شناسن و اونا رو درک می‌کنن. مگه یادشون نمی‌آد یه روزی هجده‌ساله بوده‌ن؟ یا پونزده‌ساله، یا مثلاً دوازده‌ساله؟ شاید بچه‌داشتن باعث می‌شه فراموش کنن خودشون‌ام یه روزی بچه بوده‌ن. من هفده‌سالگیِ تو و سیزده‌سالگیِ خودمو خوب یادمه؛ مطمئنم بابا و مامان اصلاً نمی‌دونستن ما کی هستیم.

«چرا، هست. چرا وقتی یه مردِ زن‌دار با زنِ دیگه‌ای رابطه‌ی عاشقانه برقرار می‌کنه، همسرش از اون زن متنفر می‌شه؟ چرا از شوهرش متنفر نمی‌شه؟ اون کسیه که بهش خیانت کرده. اون کسیه که قسم خورده دوسش داشته باشه و تحت هر شرایطی تا ابد کنارش بمونه. پس چرا نباید اون از صخره‌های لعنتی پرت شه توی آب؟!»

ولی داستانای آدم‌بزرگا پُر بود از این اتفاقات احمقانه؛ بچه‌ها رو دم درِمدرسه نگه می‌دارن و بعد برشون می‌گردونن خونه‌هاشون، چون رنگ پوست‌شون اونی نیست که باید باشه... مردم رو می‌زنن و می‌کُشن، چون خدایی که می‌پرستن اونی نیست که باید باشه.

«خب افسردگی مسأله‌ی پیچیده‌ایه.»

اگه دوتا آدم کار اشتباهی انجام بدن و یکی‌شون دختر باشه، همه‌ی تقصیرا گردن اونه! مگه نه؟!

تا قبل از این‌که زندگی‌اش از هم بپاشد، نفهمیده بود که غم‌وغصه چقدر می‌تواند ناجور باشد...

گاهی برای توجیه خودکشیِ کسی فقط یک دلیل وجود ندارد. زندگی آن‌قدرها هم ساده نیست.

احساس می‌کنم انگیزه‌ی این‌که خودمو رها کنم و بذارم از هم بپاشم ـ وقتی شروع بشه ـ دیگه هیچ‌وقت متوقف نمی‌شه.

حالا دیگر می‌دانیم که خاطرات ثابت نمی‌مانند، یا حتا مثل قوطی‌های کنسروِ توی قفسه منجمد نمی‌شوند. خاطرات دگرگون می‌شوند، در هم می‌ریزند، به هم می‌آمیزند و با هر یادآوری، دوباره جان می‌گیرند.

چیزی به اسم زندگیِ بعد از مرگ وجود نداره. تنها چیزی‌که مهمه، آدمایی‌ان که باقی مونده‌ن.

کردم. سعی کرده بودم اجازه ندم تسلیم‌ش شم. احساس می‌کنم انگیزه‌ی این‌که خودمو رها کنم و بذارم از هم بپاشم ـ وقتی شروع بشه ـ دیگه هیچ‌وقت متوقف نمی‌شه.

همین کار را هم کرد؛ با صدای بلند خندید. بعد از ماه‌ها اولین‌بار بود که حالِ خندیدن داشت. همین‌طور اولین‌بار بود که بعد از ماه‌ها توی آب بود. رود برای او از یک منبع لذت به یک مکان وحشتناک تبدیل شده بود، اما امروز دوباره مثل سابق شد. امروز حس درستی داشت.

اتفاق هولناکی در شُرُف وقوع بود. مصمم و بی‌آن‌که دیده شود، به‌سختی راه خود را از میان گِل‌ولای باز کرد و از صخره بالا رفت. منتظر ماند. منتظر ماند تا کسی بیاید. دعا کرد مردی که عاشقش بود به‌شکلی معجزه‌آسا از نیت‌اش باخبر شود، آرزو کرد که کاش کسی ناامیدی‌اش را حس کند و او را از دست خودش نجات دهد.

دیدنِ یه نفر تو رنج و غصه‌ی التیام‌نیافته چیزِ وحشتناکیه.

چیزی‌که شاید همه تو این سن دارن، یه جور جهل ذاتی. فکر کردم چقدر عجیبه که پدر مادرا فکر می‌کنن بچه‌هاشونو می‌شناسن و اونا رو درک می‌کنن. مگه یادشون نمی‌آد یه روزی هجده‌ساله بوده‌ن؟ یا پونزده‌ساله، یا مثلاً دوازده‌ساله؟ شاید بچه‌داشتن باعث می‌شه فراموش کنن خودشون‌ام یه روزی بچه بوده‌ن.

جوان که بود، هیچ‌کس بابت چنین روزی به او اخطار نداد. هیچ‌کس نگفت روزی می‌آید که دیگر زبل نیستی

«می‌تونی خودتو از نو بسازی.»

خاطرات ثابت نمی‌مانند، یا حتا مثل قوطی‌های کنسروِ توی قفسه منجمد نمی‌شوند. خاطرات دگرگون می‌شوند، در هم می‌ریزند، به هم می‌آمیزند و با هر یادآوری، دوباره جان می‌گیرند

لوئیز به مشاور گفت: «اون چیزی رو از من پنهان نمی‌کرد.» مشاور درحالی‌که نگاهش را از چهره‌ی او می‌گرفت، گفت: «این چیزیه که همه‌ی پدر و مادرا فکرمی‌کنن... و متأسفانه همه‌شونم اشتباه می‌کنن.»

گاهی باید بگذاری و بگذری گاهی نباید! تفاوت‌ها را بنگر تا بدانی

رسم رودخانه این است. رودخانه می‌تواند برگردد به گذشته و گذشته را بردارد بیاورد جلوی چشم همه‌ی مردم روی ساحل تف کند، ولی انسان‌ها نمی‌توانند این کار را بکنند.

گاهی برای توجیه خودکشیِ کسی فقط یک دلیل وجود ندارد. زندگی آن‌قدرها هم ساده نیست.

نمی‌دونستم احساسات چقدر سریع می‌تونه عوض شه. می‌شه از سرخوشی به نومیدی، و از بالا به پایین لغزید. انگار امید یهویی از دست می‌رفت و جهان تیره‌وتار می‌شد.

غم و ضربه‌ی روحی آدما رو به شکل‌های عجیبی تحت تأثیر قرار می‌ده. آدمایی رو دیده‌م که در مقابل خبرهای بد، با خنده، با بی‌توجهیِ ساختگی، با خشم، و با ترس واکنش نشون داده‌ن.

مثل کسی گریه می‌کرد که همه چیزشو از دست داده؛ تمام امیدش رو.

"تنهایی غصه نخور، بذار من کمکت کنم."

چقدر انتخابی چیز یادت می‌آد

فکر می‌کردم بالاخره راهی واسه فراموش‌کردن پیدا می‌کنم.