بریده‌هایی از کتاب سوگل

چه راحت می‌شد انسان‌ها را سر ذوق آورد و با کلامی دلنشین، روح خراش خوردهٔ آن‌ها را برای لحظه‌ای از غم و غصه دور کرد.

این چه تفکر مضحکی بود که مرد را از گریه منع می‌کرد. اگر اشکی در چشم بود، فرو ریختنش طبیعی‌ترین واکنش بدن به غم و غصه بود! چه اشک‌ها از چشم مردی بچکد چه زن! اما در قانون نانوشتهٔ جامعه، مرد نباید اشک می‌ریخت که در این صورت مردانگی و ابهتش زیر سوال می‌رفت.