آدم خوشبخت به سیاهیها دل نمیدهد، نیمهٔ خالی لیوان زندگیاش را نمیبیند، رو به افق روشنی که هر چند دور اما واقعیست میایستد و حس میکند که خوشبخت است، میپذیرد که خوشبخت است. بزرگ بودن خوشیها شرط خوشبخت بودن نیست. اینکه در حال زندگی کنی و افسوس گذشته را نخوری، اینکه به دنبال راز خوشبختی دیگران نباشی و معیارهایت را با متر آنها نسنجی، یا اینکه حتی منتظر آینده نمانی و در لحظه زندگی کنی خوشبختی!