بریده‌هایی از کتاب زندگی سخت است

تو مرا به یاد کسی می‌اندازی که از پشت پنجرهٔ بسته به بیرون نگاه می‌کند و قادر به شرح حرکات عجیب یک رهگذر برای خودش نیست. او نمی‌داند در بیرون چه توفان شدیدی برپاست یا این شخص به‌سختی خودش را روی پاهایش نگه داشته است.

ما باید روی خودمان کار کنیم و با این طرز فکر مبارزه کنیم که اساس سنجش زندگی انسان را دستاوردهای آن می‌داند؛ این مقیاس از نابرابری‌های وحشتناک ثروت و موقعیت اجتماعی چشم‌پوشی می‌کند.

بارش باران در زندگی هرکسی لازم است، اما درحالی‌که خوش‌شانس‌ها در کنار آتش خود را خشک می‌کنند، دیگران در توفان و سیل، چه حقیقی و چه مجازی، غرق می‌شوند.

ما برای عشق ساخته شده‌ایم و بدون آن از دست خواهیم رفت.

«بدون دوست هیچ‌کس زندگی کردن را انتخاب نمی‌کند.»

ما باید در دنیا به همین شکلی که هست زندگی کنیم، نه اینکه دنیا به شکلی که دوست داریم باشد.

همان‌طورکه ولمن می‌گوید: «احترام "حداقل لازم" و عشق پاسخی "اختیاری" اما درخور به ارزش بی‌بدیل یک انسان است.»

«احترام "حداقل لازم" و عشق پاسخی "اختیاری" اما درخور به ارزش بی‌بدیل یک انسان است.»

برای تاب‌آوری بیشتر لازم نیست "بهترین زندگی" ممکن را داشته باشیم، بلکه لازم است با واقعیت‌ها روبه‌رو شویم.

«شاد بودن نه در شاد بودن، بلکه در تلاش برای رسیدن به آن نهفته است.»

طرد اجتماعی می‌تواند اعتماد و خودباوری را در هم بشکند و برای فرار از چنین وضعیتی تغییری اساسی نیاز است

احترام، شفقت و عشق همگی راه‌هایی برای اظهار اهمیت دیگران هستند

اگر می‌خواهید درمانی برای بیماری خود بیابد، با ناتوانی سازگار شوید، با تنهایی کنار بیایید یا از آن فرار کنید، با شانس کم موفق شوید یا از شکست‌های گذشته درس بگیرید، با امید زندگی می‌کنید. بسته به خلق‌وخوی‌تان ممکن است در چنین شرایطی احساس خوبی داشته، یا مانند من، وحشت کنید. اگر امید شما را مضطرب می‌کند، به شجاعت نیاز دارید. درمانگر من درست می‌گفت: من باید با ترس حاصل از امید مبارزه کنم، چراکه مرا از ریسک کردن باز می‌دارد. اما خود امید بیهوده است، چراکه نه یک هدف، بلکه صرفاً یک پیش‌نیاز است.

امید خوب آن است که باعث شود واقع‌بین باشیم، تسلیم آرزو یا ترس نشده و در زمان لازم برای استفاده کردن از فرصت‌ها آماده باشیم.

رمزی معتقد بود اتخاذ نگرش مثبت در زمینه‌های عملگرایانه بهترین کار ممکن است: اینکه همیشه به جنبه‌های مثبت زندگی نگاه کنیم. با وحشت و ناامیدی نگریستن به جهان لذت کمتری دارد، اما اشتباه‌تر نیست. این همان پوچی زندگی است.

ممکن است ویرجینیا وولف کلمهٔ قصار نقطه‌ضعف زبان برای بیان درد را ابداع کرده باشد. او نوشت: «زبان انگلیسی که می‌تواند افکار هملت و تراژدی شاه لیر را بیان کند، کلمه‌ای برای لرز و سردرد ندارد.»

ما سزاوار رنجی نیستیم که متحمل می‌شویم.

«هرچه تمایز و مجزا بودن دیگران بیشتر مشخص شده و درک شود که دیگران نیز نیاز و آرزوهایی مانند خود ما دارند، سخت‌تر می‌توان با افراد مانند اشیا رفتار کرد.»

«عشق به معنای درک کردن اشخاص است. عشق درک این مطلب بسیار دشوار است که چیزی غیر از خود ما واقعاً وجود دارد.»

«شاید مهم‌ترین درسی که من تا به‌حال آموخته‌ام و مهم‌ترین درسی که می‌توان به دیگران آموخت این باشد که تو یک انسان هستی و حق زندگی داری»؛

«مذهب، هرچه باشد، واکنش کلی انسان به زندگی است. برای رسیدن به [این واکنش] باید از سطح ظاهری هستی فراتر رفت و به آن حس عجیب دربارهٔ کل جهان سرمدی - که هرکسی تا حدودی آن را دارد- به عنوان حضوری جاودانه، صمیمی یا بیگانه، وحشتناک یا سرگرم‌کننده، دوست‌داشتنی یا نفرت‌انگیز دست یابیم.»

حتی بدتر از انکار، تمایل شدید به توجیه رنج انسان است: «همه‌چیز به دلیلی اتفاق می‌افتد.» ولی در واقع، این موضوع صحیح نیست. فلاسفه در استدلال خود برای توجیه شیوه‌های عمل خدا در مورد انسان از کلمهٔ "تئودیسه" استفاده می‌کنند. تئودیسه‌ها به مسئلهٔ شر می‌پردازند: اگر خدا قادر مطلق و خیرخواه است، دلیل این همه شرارت در دنیا چیست؟

تو مرا به یاد کسی می‌اندازی که از پشت پنجرهٔ بسته به بیرون نگاه می‌کند و قادر به شرح حرکات عجیب یک رهگذر برای خودش نیست. او نمی‌داند در بیرون چه توفان شدیدی برپاست یا این شخص به‌سختی خودش را روی پاهایش نگه داشته است.

درد فراموشی دارد نمی‌تواند به خاطر بیاورد که چه زمانی شروع شد یا ... اینکه زمانی وجود نداشت آینده‌ای متصور نمی‌شود، مگر با خودش بی‌نهایت است

رواقیون تشخیص دادند که دو راه برای جلوگیری از سرخوردگی امیال وجود دارد: اول آنکه خواسته‌های خود را ثابت نگه داشته و دنیا را برای بر آورده کردن آن‌ها تغییر دهید، دیگری آنکه خواسته‌های خود را تغییر دهید تا با جهان مطابقت داشته باشند. وقتی راه اول امکان‌پذیر نیست، چراکه نمی‌توانید دنیا را تغییر دهید، فقط راه دوم باقی می‌ماند؛

«جوهرهٔ رسالت تنهایی دقیقاً رنج آزمایشی تقریباً ابدی است.»

«هرگز وانمود نکنید چیزهایی که ندارید ارزش کسب کردن ندارند.»

توجیه رنج خود یا دیگران، برای خاموش کردن صدای تأسف یا اعتراض به آن، اشتباه است.

حتی بدتر از انکار، تمایل شدید به توجیه رنج انسان است: «همه‌چیز به دلیلی اتفاق می‌افتد.» ولی در واقع، این موضوع صحیح نیست.

ما سزاوار رنجی نیستیم که متحمل می‌شویم.