کتاب یاس کبود

اسلام دین مسیحیت نیست که فقط جنبهٔ تشریفاتی داشته باشد، آن‌هم هفته‌ای یک روز در کلیسا.»

. باز هم التماس کرد، هرچند اشک کباب باعث طغیان آتش بود.

نقطه‌چین‌های زمان را عامدانه جابه‌جا کرده‌ام. شما رمان می‌خوانید، نه صرفاً تاریخ.

«تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی/ که شادی جهان‌گیری غم لشکر نمی‌ارزد».

معطر خانم روبنده را بالا زد. لبخندش چون پروانه‌ای کوچک از کنار لبش پرید و روی قلب آسید مرتضی نشست.

«ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود/ این راز سربه‌مهر به عالم به‌در شود/ گویند سنگ لعل شود در مقام صبر/ آری شود، ولیک به خون جگر شود»

«یک نکته بیش نیست غم عشق و بس عجب/ کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است».

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن/ شرط اول قدم آن است که مجنون باشی.

حرف از انگلیس شد. واقعاً چقدر قَدَرقُدرت، باهوش و سیاستمدارند اهل فرنگ. نمی‌توان با آن‌ها مخالفت کرد. آقا نگاه تلخی به سید حسن تقی‌زاده انداخت: «اشتباه می‌کنید. آن‌ها مردم باهوشی نیستند. شما نادان و بی‌هوشید که چنین تصوری دربارهٔ آن‌ها دارید!»

دولت فقر، خدایا، به من ارزانی دار/ کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است.

من چه گویم یک رگم هشیار نیست/ شرح آن یاری که او را یار نیست/ شرح این هجران و این خون جگر/ این زمان بگذار تا وقت دگر.