کتاب کابوس های خنده دار

مردم همه می‌خوان عین خودشون باشی، اگه ازشون کم داشته باشی مسخره‌ات می‌کنن و تو سرت می‌زنن، زیاد هم داشته باشی، باز می‌زنن تو سرت که بیای پایین و قد خودشون بشی

نمی‌دونی این خان و خان‌زاده‌ها، این اعیان و اشراف و بزرگان چه غصه‌ای می‌خورن واسه رعیت؛ ان‌قدر غصه می‌خورن هی ضعف می‌کنن و مجبور می‌شن گوشت و پلو بخورن ضعفشون بیفته، واسه همین یه طرف تهرون یه عده از گشنگی می‌میرن، اون‌طرف یه عده از سیری می‌ترکن.

«بله... واسه همینه که اعیان و اشراف هرچی نون و گوشت و برنجه جمع کردن خونهٔ خودشون. چون می‌خوان رعیت پرخوری نکنه که بمیره؛ اگه رعیت بمیره کی می‌خواد براشون نون و گوشت و پلو بیاره.»

احترام اهل هنر از هر واجبی واجب‌تر است.

«در بست به سکوت هراس‌افکن روحی که می‌گداخت در درون من دادم به سوی پنجره من آواز بر این سرا که یکسره ویران است

به ما گفته بودند برویم بیرون برای حضرت اشرف و مهمان‌هایش تقلید دربیاوریم و آن‌ها را بخندانیم؛ به ما که سه نفرمان گم شده بودند و به هر جایمان تلنگر می‌زدی، اشکمان درمی‌آمد.

«ما لُعبَتکانیم و فلک لُعبَت‌باز از روی حقیقتی نه از روی مجاز یک چند در این بساط بازی کردیم افتیم به صندوق عدم یک‌یک باز»

مبنای بازی مزبوره آن بوده که اعمال ناشایست از هرکس رسد ... تقلید آن‌ها نمایند که قبایح را مجسم و در نظرها مشهود و محسوس کنند تا... منحرفین را منفعل سازند...چنانچه فایده بزرگی از این بازی به ظهور رسید.